zondag 15 februari 2015

DEZE WEBLOG WORDT NIET MEER BIJGEWERKT

Kijk gerust nog even rond, misschien vind je er nog iets van je gading.
Ergens in de loop van 2015 zal deze weblog van het virtuele toneel verdwijnen.
Wanneer precies, en of er dan iets nieuws voor in de plaats komt, en wat dan.., ik heb werkelijk geen idee.

Dit gedicht verwoordt de periode waarin ik mij bevind treffend:

 "Stilstaan, aarden,
Graven naar wortels
Voeden
Besef van waarde
Van wat was
Is
En voortleeft in wat komt"


Ineke Rabbering


vrijdag 20 juni 2014

Bolk's Companions - Dementie en ik

Bij de post vandaag: het boek "Dementie en ik", een uitgave van het Louis Bolk Instituut, door Marko van Gerven en Christina van Tellingen.
Tom van der Meulen, directeur Ideon, zegt er over: "Een inspirerend boek voor de lezer die behoefte heeft aan meer dan één manier van kijken naar dementie. Prachtige verhalen die tot de kern doordringen (...)"

zondag 13 april 2014

De klankmassage dus weer

Ja, die klankmassage dus weer. Hoe dat zo is gekomen? Gewoon door een alledaagse vraag, van een collega die eens een klankschaal wilde lenen. Bij het oppoetsen en beluisteren overkwam mij weer datzelfde warme gevoel, die zachte ontroering, van jaren geleden. Het zijn klanken die me beroeren, subtiel maar onontkoombaar. Als het niet zo hoogdravend klonk, zou ik zeggen dat ik me geroepen voel er weer mee te gaan werken. Om aan mijn nuchterheid tegemoet te komen, hou ik het er op dat ik het zonde vind om al die prachtige schalen verstoft in donkere dozen te laten liggen. Wat ook zo is, natuurlijk. 

woensdag 2 april 2014

Gehoord in het verpleeghuis (6)


"Schiet'es een beetje op met die muziek, dat geouwehoer allemaal, daar koop je niks voor".
"Ik heb heel veel gereisd. Ja. De hele wereld. Ja. En dat was het dan. Das war einmal."

woensdag 26 maart 2014

Workshops geven

Training Klank&Beeld, Dornach, Zwitserland 2013
Alweer een hele tijd geleden volgde ik een training "Presentatievaardigheden voor Professionals" bij het RINO.
De zweetdruppels stonden tijdens deze cursus met regelmaat op mijn voorhoofd. Op álles werd gelet: of er genoeg energie in de stem bleef tijdens het spreken ("je maakte daar een te snel buiginkje aan het eind, dan pákt het niet"), of de voeten wel goed stonden, de ademhaling niet te hoog zat ("daar worden wij als luisteraar zenuwachtig van"), de 'blik' goed was, de houding, de beweging, de pauzes, de voorbereiding, het enthousiasme, teveel om op te noemen. Buitengewoon leerzaam, persoonlijk, irritant (dat ook) en zeer confronterend. Het goede nieuws: aan deze persoonlijke oneffenheden kun je schaven, je kunt jezelf verbeteren door je de tips eigen te maken. En dan, gewapend met de opgedane kennis, ga je het vaak doen. In het echt. Want ja, er is geen andere manier om dit te leren dan door  doen

maandag 3 maart 2014

Deuren openen bij dementie

Onder studenten muziektherapie is stage lopen in het verpleeghuis niet heel erg populair. De enkele stageverzoeken die ons bereiken, komen nogal eens van studenten wiens pogingen om elders hun stage te doen inmiddels zijn gestrand. Liever gaan zij 'iets met kinderen' doen. Of, 'iets in de psychiatrie'. Want, zo zei laatst een student, "aan deze mensen is toch geen eer meer te behalen, waarom zouden die nog therapie krijgen?"

donderdag 27 februari 2014

Klankmassage

Dag lieve mensen, 

daar ben ik weer, na vele maanden van stilte op dit blog.
Mijn voorraad extra energie om artikelen te schrijven was gewoon helemaal verdampt, de stroom enthousiasme tot stilstand gekomen. Een poosje heb ik overwogen deze hele blog dan maar op te heffen, een stilstaand watertje kan immers gaan stinken. Maar ach, tijdens een moment van bezinning aan de rand van onze vijver zag ik dat juist in dit stilstaande water heel veel nieuw leven was gekomen. Zomaar, zonder ingrijpen, het was blijkbaar tijd. Zoiets ervaar ik nu. Ik krijg weer ideeën, zin in nieuwe dingen, begin deze blog weer eens te bekijken. De drooggevallen bron begint weer wat te pruttelen, te borrelen, er begint weer iets te stromen.

De relatieve rust was zinvol.

Een van de dingen waarvoor ik weer warm loop is de klankmassage.
Jaren geleden al rondde ik mijn PHI-opleiding tot klankmasseur bij Instituut KlankKleur af, daarna was ik er naast de 'gewone' muziektherapie een tijdlang lekker druk mee. Velen vonden de weg naar mijn praktijk in Amersfoort, ik heb er zelfs nog een onderzoek gedaan naar de overeenkomsten in ervaringen bij verschillende proefpersonen. Dit ligt, half uitgewerkt, in een doos. We gingen namelijk verhuizen naar Zeeland. Na die verhuizing  bleven de klankschalen in hun dozen. Steeds dacht ik: "na de verbouwing, dán pak ik de klankmassage weer op..."  Want ja, je wilt iemand toch een professionele ruimte bieden, een aardige entree, rustige kleuren, kortom een sfeervolle entourage. Ik bedoel, iemand ontvangen via de schuur om vervolgens laverend tussen de balen vlasisolatie op de juiste plek te komen, nou ja, het geeft in ieder geval een ongewone eerste indruk.

Maar, zoals ik inmiddels weet, is ná de verbouwing helemaal geen optie. Wij léven in een verbouwing, en dat gaat zeker nog vijf jaar duren. Bovendien weet ik natuurlijk ook dat sfeer niet gaat over verfblikken die in de weg staan of ontmantelde muren, maar over hartelijkheid, uitstraling en liefdevolle benadering. 

Dus niks wachten tot ná de verbouwing. Ik ga mooi een nieuwe impuls geven aan de klankmassage in Zeeland, gewoon tussen alle verbouwperikelen door!  
 
Is dat een goed plan of niet?

zondag 25 augustus 2013

Grote mond

Musiceren hoeft helemaal niet duur te zijn. Je moet wél je mond open durven doen.
Fantastisch wat Tom Thum hier laat horen. Met dank aan @hetkanwel voor het delen van de video.


zondag 14 april 2013

Gehoord in het verpleeghuis (5)

Jaaaa, u lijkt op ... op ..... op iemand die ik aardig vind.
Kijk eens, ik heb hier een kip (wijst op navel). Hij is dood, hahaha!
U geeft ons allemaal een hand. Dat vind ik mooi. Daardoor besef ik opeens dat niemand dat hier doet. We horen er maar zo'n beetje bij.
Ik hou niet van televisie, maar het moet hè, vanwege de wereld.
Dat is vies. Flabbel enzo. Kringen. Die krijg je dan.
En toen zat ik precies hier, hier, deze stoel, en kijk, dan doe je er een dopje in en daar bovenop weer een en dan klopt het weer.
Ik ben honderd. Dan ga je er aan, de burgemeester zegt het zelf.
En dan doe ik het zo, en dit zo, en zo en dit dan zo, ziet u?
Thuis? Dat is een plek waar je wilt zijn! Hier wil ik níet zijn!
Wat heeft u een gedúld! Dat waardeer ik ontzettend. Ik zou dol worden van mezelf.
Lieverd! Ik zat juist te wachten! O lieverd! Iemand die lacht!
Smeerlappen! Smeerlappen! Smeerlappen! Donder op!
Ik krijg niks. Geen eten. Niks. Stiekemerds.
Ik ben zo oud. Wat moet ik anders doen dan zingen?
Kijk, ja, zo en zo, dat daar, tjongejonge.
We zijn allemaal dement. Het zal je gebeuren. Maar het gebeurt.

Meer uitspraken






donderdag 11 april 2013

Zomaar een verwijzing

Mevrouw ligt in bed. Tenger, zo aan de dekens te zien. Alleen haar hoofd komt boven de dekens uit. Het ligt opzij, de mond open, onder haar wang ligt een zacht doekje om eventueel speeksel op te vangen. De ademhaling is onregelmatig, mevrouw hijgt een beetje, beweegt zich onrustig. Mevrouw heeft haar ogen gesloten. Ik ga iets van het bed af zitten, gezicht naar haar toegekeerd en begin klank te maken op mijn lier.
Eén oog opent zich. Helderblauw. De wenkbrauw wordt opgetrokken, een vragende blik. Ik begroet mevrouw, speel dan verder. Mw. begint onrustiger adem te halen, oei, gaat dit wel goed? Ik eindig mijn improvisatie, wil de verpleging erbij halen. Maar, daar is het open oog weer, een zweem van een glimlach, een diepe zucht.

Toch nog even doorgaan dan. Ik zing erbij, mijn stem zet ik zacht in, legato. Ademboogliedjes, Irish Blessing, Father in heaven. De ademhaling wordt rustiger. Na elk lied richt mevrouw haar blik op mij, het andere oog opent zich half. Haar glimlach wordt duidelijker. Ik blijf nog wat langer, speel, zing, neurie.
De ontspanning is zichtbaar, haar handen friemelen niet meer onder de dekens, ze lijkt in slaap gevallen.
Dan opeens: beide ogen open, een grote glimlach. Ik zing "weet je hoeveel sterren stralen aan de blauwe hemelboog". Weer die glimlach, die blik, zo helder, stralend.  Dan tuit mevrouw haar lippen: "kusje". 
Ik smelt, zo lief, zo ontroerend.
Mevrouw is aan haar laatste dagen bezig, op weg naar de dood en geeft toch zulke cadeautjes weg.

We kenden elkaar niet eens. Wat een bijzondere ontmoeting.




maandag 25 februari 2013

Spontane dynamiek

O nee. Een donkere wolk om mijn weblog. Even een moment van onbedachtzaamheid en Blogger gaat met mijn zo moeizaam in elkaar geknutselde weblogsjabloon aan de haal. Plotseling zijn er "dynamische weergaven" en zijn mijn Twitter-, YouTube- en Nieuws-balkjes verdwenen. Die ik met zoveel moeite aangepast had. Ook de kleuren vind ik niet meer terug, en hoe krijg ik ooit weer de verwijzing naar LinkedIn?!

Wonderlijk dat ik juist op een stille grijze dag zoals vandaag virtueel uitgenodigd wordt om mezelf eens dynamisch weer te geven. Ik ga niet direct op deze uitnodiging in en laat u maar even in verwarring. Wie weet bevalt die plotselinge dynamiek wel veel beter, waardoor het begrip 'onbedoeld gelukte handeling' opeens weer aan kracht wint.





maandag 18 februari 2013

Gehoord in het verpleeghuis (4)


"U bent lief. Is dat zomaar?" 
"O ja? Ben ik 93? Nu al?"
"Vogels. Ja? O ja, vogels! Vógels!"
"Oh, móói, het gaat helemaal hoog, door het dak heen"
"Ik hou een oogje in het zeil. Dat is schipperstaal"
"Ja, ik heb leiderschap. Maar bij mijn kinderen lukte dat niet".
"Ga toch weg, met dat gemier" 
"Wat erg, geen kinderen...maar zoveel heb je er nou ook weer niet aan"
"Zingen is heerlijk, maar het is vervelend dat ik zo kraak"
"Het is zwaar hoor, zo hier, met al die vreemden"
"Ik lust dit niet denk ik. Of wel?"
"Zij heeft sieraden in die kar. Ik vertrouw dat smoelwerk niet".
"Nee, ik heb genoeg gedaan in mijn leven, laat mij hier maar zitten".
"Heee, jij weer, hallo zeg, wat leuk! Tenminste dat denk ik".
"(tegen dochter): mijn eigen kinderen komen zo terug"


Meer uitspraken