zondag 13 april 2014

De klankmassage dus weer

Ja, die klankmassage dus weer. Hoe dat zo is gekomen? Gewoon door een alledaagse vraag, van een collega die eens een klankschaal wilde lenen. Bij het oppoetsen en beluisteren overkwam mij weer datzelfde warme gevoel, die zachte ontroering, van jaren geleden. Het zijn klanken die me beroeren, subtiel maar onontkoombaar. Als het niet zo hoogdravend klonk, zou ik zeggen dat ik me geroepen voel er weer mee te gaan werken. Om aan mijn nuchterheid tegemoet te komen, hou ik het er op dat ik het zonde vind om al die prachtige schalen verstoft in donkere dozen te laten liggen. Wat ook zo is, natuurlijk. 

Euforisch
Alle klankschalen heb ik teruggevonden, op twee na, die nog ergens in een verhuisdoos liggen te wachten op ontdekking (dat hoop ik tenminste!). Ik heb ze allemaal opgepoetst, beluisterd, heb er samenhangende setjes van gemaakt. Dat proces van luisteren en voelen alleen al was euforisch, wat een prachtige schalen heb ik eigenlijk! Hele oude uit Tibet en Nepal, en nieuw ontwikkelde PHI schalen die de trillingen zo subtiel op het lichaam overbrengen. Ook de grote tamtam benam me weer voor even de adem. Wow, wat een enorme variatie aan klank kun je daar aan ontlokken!

Hoewel ik het geven van een klankmassage in mijn Amersfoortse jaren vaak heb gedaan, was de vanzelfsprekende souplesse er toch wel wat uit, dus de opleidingsboeken erbij gepakt, volgordes van werken geoefend op een fictief persoon en the real thing op R.  Het voelde gelukkig al snel weer heel vertrouwd.

Laatste zetje
Tijdens dit proces van voorbereiden meldde zich tot mijn verwondering spontaan een cliënt. Zomaar, een onbekende, vanuit het niets, ik had er nog geen enkele ruchtbaarheid aan gegeven. Dat gaf mij het laatste zetje om de klankmassage daadwerkelijk weer in praktijk te gaan brengen. Een interne verhuizing moest in recordtempo plaatsvinden om deze cliënt te kunnen ontvangen; de logeerkamer veranderde in klankruimte (sorry vrienden en familie..) en, omwille van een betere werkhouding heb ik mezelf de luxe van een massagetafel gegund.

Inmiddels heeft de tijd niet stil gestaan. Het Peter Hess Instituut is vele onderzoeken en evidence-based practices verder, artsen en ziekenhuizen werken mee aan proeven, de klankmassage is volop in ontwikkeling. Als gevolg daarvan is een mooie serie masterclasses ontwikkeld. Omdat ik het 'practioner' certificaat al in mijn bezit heb, kan ik daar de nodige verdieping en inspiratie opdoen. Heb me meteen voor een aantal masterclasses ingeschreven :-)

Heerlijk om mijn muziektherapiewerk weer zo aan te kunnen vullen met het klankwerk!

Zie ook eerdere blogs: klankmassage ; the making of... ; invloed van klank
therapievorm klankmassage
interessante links:
Peter Hess Instituut Duitsland
Instituut KlankKleur te Grolloo










woensdag 2 april 2014

Gehoord in het verpleeghuis (6)


"Schiet'es een beetje op met die muziek, dat geouwehoer allemaal, daar koop je niks voor".
"Ik heb heel veel gereisd. Ja. De hele wereld. Ja. En dat was het dan. Das war einmal."
"Kijk, dit dingetje is héél klein! Maar als ik hierop druk, kijk, dit, zo, dan komt er muziek uit! Hoe is het mogelijk he?!"
"Zij aait over mijn hand. Als dat maar goed gaat!"
"Ach wat lief. Dat gezicht. Zo lief. Liefie! Liefie! Blijf hier!"
"Zuster! Zuster! Ken je me niet meenemen, weg, gewoon zo effetjes, dat niemand het merkt?"
"Laten we maar Dona Nobis Pacem zingen. Dat gaat over Vrede. Dat is wel nodig nu."
"Nee, dat gebit lust ik niet".
"Prachtig. Echt prachtig. Ik zou zeggen: De kromming van het geluid komt overeen met de ronding van het instrument".
"Donder op lelijkerd! ...... dat is een grapje hoor"
"Mijn vader is nog altijd kranig, hij reist nog met de trein! Es even kijken, hoe oud ben ik nu ...echt waar? 89? Godsamme, dan moet mijn vader al bijna 120 zijn, dát is oud!"
"Ik zie daar een eng beestje, wilt u even kijken? U ziet hem niet? O... Het komt voor dat ik hallucineer. Dat weet ik wel maar toch ben ik bang van dat beestje"
"Ik ben een vrouw maar ik zing als een kerel"
"Mevrouw, de kwestie is: de mensen kunnen niet meer luisteren".
"Ik kan niet meer bij mijn geheugen komen; alles loopt via een omweg. Daar word je doodmoe van". 
"Schorem, dat is het. Niemand helpt dat arme dier!"
"Mooi hè? Zo sierlijk, die tonen".
"Komt u maar even bij mij zitten, dan kunt u even uitrusten."
"Fanfare, dát is pas muziek. álles barst uit! tatatataaaaaaaaaaa!!!!"
"Och kind, dank je wel. Alles. Heerlijk". 
"Twee ogen zo blauw.., die kreeg ik van jou haha! ..... Ja. Dat kwam vaak voor hoor, vroeger".
"Wat is er met je haar? Ben je door de wringer gehaald?".



Meer uitspraken


Ook anderen verzamelen of twitteren uitspraken van mensen met dementie. 
Een mooi twitteraccount om te volgen is bijvoorbeeld die van collega muziektherapeut 
Irene Kruijssen: @juweeltjes_VenV


woensdag 26 maart 2014

Workshops geven

Training Klank&Beeld, Dornach, Zwitserland 2013
Alweer een hele tijd geleden volgde ik een training "Presentatievaardigheden voor Professionals" bij het RINO.
De zweetdruppels stonden tijdens deze cursus met regelmaat op mijn voorhoofd. Op álles werd gelet: of er genoeg energie in de stem bleef tijdens het spreken ("je maakte daar een te snel buiginkje aan het eind, dan pákt het niet"), of de voeten wel goed stonden, de ademhaling niet te hoog zat ("daar worden wij als luisteraar zenuwachtig van"), de 'blik' goed was, de houding, de beweging, de pauzes, de voorbereiding, het enthousiasme, teveel om op te noemen. Buitengewoon leerzaam, persoonlijk, irritant (dat ook) en zeer confronterend. Het goede nieuws: aan deze persoonlijke oneffenheden kun je schaven, je kunt jezelf verbeteren door je de tips eigen te maken. En dan, gewapend met de opgedane kennis, ga je het vaak doen. In het echt. Want ja, er is geen andere manier om dit te leren dan door  doen

Voor wie doe je het?
Maar, voor wie doe je het eigenlijk? De belangrijkste vraag, zonder twijfel! Een van de dingen die we leerden is:
Ken je doelgroep! Wie zijn de deelnemers?
En: Moet de groep in een vaardigheid getraind worden; moet er kennis overgedragen worden; is het een interessegroep, een school? Waarom zou een deelnemer jouw presentatie of workshop willen volgen?

Ik vind dat laatste een moeilijke kwestie. Soms wíllen deelnemers helemaal jouw workshop niet volgen, is jouw training een vreemd onderdeel van een door de werkgever opgelegd programma. Zij hebben geen keuze, zitten verplicht jouw leuke workshop uit. Goed beschouwd zijn er maar weinig mensen die volledig uit vrije wil een muziekworkshop of presentatie over muziektherapie volgen! Je moét wel deelnemen omdat je 'op de hei' moet leren communiceren met elkaar, omdat je een praktijkles volgt, omdat het bij het vrijgezellenfeestje hoort, of je gaat naar een presentatie over muziektherapie in het Alzheimer Café. Waar je al helemaal liever niet zou hoeven komen.

Tijdrovend
Enfin, wanneer je je dan na diep nadenken een beeld hebt gevormd van de mogelijke 'doelgroep' kun je gaan voorbereiden. Brainstormen. Inlezen, Denken. Doelen vaststellen. Oefeningen verzamelen. Een tijdrovende klus. En toch, ondanks al deze minutieuze voorbereidingen (lijstjes, niks vergeten? zaaltje geregeld, koffie? alles afgevinkt?) ben ik talloze keren in onsamenhangende groepen en onverwachte situaties beland. Groepen waar de organisatie plots tien deelnemers extra bij had geplaatst, waar de ruimte onverwarmd bleek, deelnemers die dachten bij een les over kinderen met autisme te zitten (op een dag over depressie...), een inderhaast toegevoegde co-workshopleider met wie het niet klikt, om nog maar niet te spreken over de ontbrekende instrumenten en faciliteiten. Situaties waarin ik alle zeilen moest bijzetten om de workshop of presentatie te laten slagen. Wat niet altijd lukte.

Fiasco 
Het probleem is dat je niet altijd op alles voorbereid kunt zijn. Zo kwam ik eens in een jubilerende vereniging terecht die een dag daarvoor een vriend hadden begraven. Zij lieten de muzikale workshop doorgaan om bij elkaar te kunnen zijn. Helaas had ik geen enkele voorinformatie, en had mij voorbereid op een feestelijk jubileum. Dan is er maar één oplossing: eerlijk zijn en zeggen dat je even tijd nodig hebt om iets nieuws te bedenken, liefst in samenspraak met de opdrachtgever. Dat weet ik nu, maar ik was destijds nog erg onervaren, dat dúrfde ik niet...!

Die workshop werd een compleet fiasco, dat spreekt voor zich. Alle mogelijke fouten die jaren later in de cursus aan de orde kwamen heb ik in die ene avond doorlopen. Ik had geen Plan B. Twijfelde over van alles en dat was mij aan te zien. Waarop de groep onmiddellijk reageerde met rumoer, huil- en lachbuien. Mijn stem had alle foute buiginkjes die je maar kunt bedenken. Ik sprak gehaast, te hoog, zong hijgerig, bouwde geen pauzes in, koos de verkeerde liedjes, besteedde teveel aandacht aan de meest nadrukkelijke mensen.  Een zure praktijkles voor mij. Ik ben daar nooit meer teruggevraagd natuurlijk.

Merkwaardig
Van zulke vreselijke avonden leer je uiteraard ontzettend veel! Toch is het niet zo dat ik daarna onmiddellijk louter superworkshops heb gegeven. Welnee. Het is toch een kwestie van vallen, wonden likken, weer opstaan, bijleren. Daardoor ben ik er langzaam steeds beter en gemakkelijker in geworden. Maar, een 'eitje' vind ik het nooit. Er is altijd iets wat fout loopt, niet soepel gaat, onverwachte tegenslag, ergens niet aan gedacht, zere keel, files, bedenk het en het komt voor.

Toch doet zich nu iets merkwaardigs voor.
Lang was het geven van een presentatie of les iets wat nu eenmaal af en toe moest, het hoorde bij het werk. Het was zéker niet iets om naar uit te zien.
Dat is veranderd. Ik betrap mij er op dat ik nu blij ben wanneer ik weer gevraagd wordt voor een training of workshop! Ik vind het leuk! Het is spannend, elke keer anders, dynamisch, leerzaam, boeiend, doet een appèl op je talenten en flexibiliteit; het is enorm uitdagend. En een beetje eng natuurlijk, maar ja, dat is juist een deel van de aantrekkingskracht.

Dus mensen, wanneer je merkt dat je vragen om trainingen of lezingen angstvallig onderop de stapel legt, overweeg dan ook eens een cursus, of kijk een keer mee met iemand. Of probeer gewoon in klein verband iets uit. Wie weet verandert het ook bij jou in een uitdagende uitbreiding of verandering van je werk.



P.S.:
Aan de cursus bij het RINO heb ik veel gehad, ik weet niet of zij deze nog geven.
In dit blogartikel heb ik ook al eens iets geschreven over het geven van workshops.
Wil je een goede training geven, kijk dan ook eens in de boeken van Karin de Galan
Voor fijne tips over presenteren volg ik Jacqueline Hulleman op Twitter, zij geeft ook presentatietrainingen.

maandag 3 maart 2014

Deuren openen bij dementie

Onder studenten muziektherapie is stage lopen in het verpleeghuis niet heel erg populair. De enkele stageverzoeken die ons bereiken, komen nogal eens van studenten wiens pogingen om elders hun stage te doen inmiddels zijn gestrand. Liever gaan zij 'iets met kinderen' doen. Of, 'iets in de psychiatrie'. Want, zo zei laatst een student, "aan deze mensen is toch geen eer meer te behalen, waarom zouden die nog therapie krijgen?"

Heerlijk om te leren
De vraag was schokkend en oprecht, zij bedoelde het helemaal niet naar. Dat was het wel. Héél naar vond ik het zelfs. Het zegt iets over de beeldvorming, over hoe er nog maar al te vaak gedacht wordt over mensen die te kampen hebben met dementie, over mensen in verpleeghuizen. Er is geen eer meer aan te behalen. Zelfs in het Alzheimer Café, waar ik een praatje hield over de mogelijkheden van muziek en het aanleren van nieuwe dingen kort aan de orde kwam, stelde nota bene een zorgmedewerker dat het toch 'geen enkele zin heeft om die mensen nog nieuwe liederen te leren, waarom zou je dat nog doen?" Waarop een bezoeker, mevrouw B., zelf sinds anderhalf jaar lijdend aan Alzheimer, verontwaardigd reageerde: "omdat ik zo lang mogelijk aan de gang wil blijven en als een normaal mens behandeld wil worden! Net als u! Het muziekuur staat dik in mijn agenda. Het is gewoon heerlijk dat ik nog iets kan leren!"

En zo is het.
Wanneer je wereld langzaam onoverzichtelijker wordt, je steeds meer vergeet, je jezelf stukje bij beetje kwijtraakt, hoe krachtig moet het dan voelen om te merken dat je tóch in staat bent om een nieuw lied te leren. Of blijkt te kunnen improviseren op metallofoon, en daar nog heel veel plezier aan beleeft ook. Of op een pauk. Of opeens weer weet hoe dat zes coupletten tellende shanty-lied ging. Of dat je sombere bui zomaar als sneeuw voor de zon kan verdwijnen door samenzang.

Want zo gaat het in de praktijk vaak; muziektherapie kan onverwacht deuren openen naar nieuwe mogelijkheden, naar persoonlijke herinneringen, naar inzichten, naar een weg uit de somberheid, naar een nieuwe verbinding met dierbaren. Het is de uitdaging van de muziektherapeut de weg naar die deuren te vinden.

 Ik hoop van harte dat de studenten muziektherapie die uitdaging willen aannemen!

donderdag 27 februari 2014

Klankmassage

Dag lieve mensen, 

daar ben ik weer, na vele maanden van stilte op dit blog.
Mijn voorraad extra energie om artikelen te schrijven was gewoon helemaal verdampt, de stroom enthousiasme tot stilstand gekomen. Een poosje heb ik overwogen deze hele blog dan maar op te heffen, een stilstaand watertje kan immers gaan stinken. Maar ach, tijdens een moment van bezinning aan de rand van onze vijver zag ik dat juist in dit stilstaande water heel veel nieuw leven was gekomen. Zomaar, zonder ingrijpen, het was blijkbaar tijd. Zoiets ervaar ik nu. Ik krijg weer ideeën, zin in nieuwe dingen, begin deze blog weer eens te bekijken. De drooggevallen bron begint weer wat te pruttelen, te borrelen, er begint weer iets te stromen.

De relatieve rust was zinvol.

Een van de dingen waarvoor ik weer warm loop is de klankmassage.
Jaren geleden al rondde ik mijn PHI-opleiding tot klankmasseur bij Instituut KlankKleur af, daarna was ik er naast de 'gewone' muziektherapie een tijdlang lekker druk mee. Velen vonden de weg naar mijn praktijk in Amersfoort, ik heb er zelfs nog een onderzoek gedaan naar de overeenkomsten in ervaringen bij verschillende proefpersonen. Dit ligt, half uitgewerkt, in een doos. We gingen namelijk verhuizen naar Zeeland. Na die verhuizing  bleven de klankschalen in hun dozen. Steeds dacht ik: "na de verbouwing, dán pak ik de klankmassage weer op..."  Want ja, je wilt iemand toch een professionele ruimte bieden, een aardige entree, rustige kleuren, kortom een sfeervolle entourage. Ik bedoel, iemand ontvangen via de schuur om vervolgens laverend tussen de balen vlasisolatie op de juiste plek te komen, nou ja, het geeft in ieder geval een ongewone eerste indruk.

Maar, zoals ik inmiddels weet, is ná de verbouwing helemaal geen optie. Wij léven in een verbouwing, en dat gaat zeker nog vijf jaar duren. Bovendien weet ik natuurlijk ook dat sfeer niet gaat over verfblikken die in de weg staan of ontmantelde muren, maar over hartelijkheid, uitstraling en liefdevolle benadering. 

Dus niks wachten tot ná de verbouwing. Ik ga mooi een nieuwe impuls geven aan de klankmassage in Zeeland, gewoon tussen alle verbouwperikelen door!  
 
Is dat een goed plan of niet?

zondag 25 augustus 2013

Grote mond

Musiceren hoeft helemaal niet duur te zijn. Je moet wél je mond open durven doen.
Fantastisch wat Tom Thum hier laat horen. Met dank aan @hetkanwel voor het delen van de video.


zondag 14 april 2013

Gehoord in het verpleeghuis (5)

Jaaaa, u lijkt op ... op ..... op iemand die ik aardig vind.
Kijk eens, ik heb hier een kip (wijst op navel). Hij is dood, hahaha!
U geeft ons allemaal een hand. Dat vind ik mooi. Daardoor besef ik opeens dat niemand dat hier doet. We horen er maar zo'n beetje bij.
Ik hou niet van televisie, maar het moet hè, vanwege de wereld.
Dat is vies. Flabbel enzo. Kringen. Die krijg je dan.
En toen zat ik precies hier, hier, deze stoel, en kijk, dan doe je er een dopje in en daar bovenop weer een en dan klopt het weer.
Ik ben honderd. Dan ga je er aan, de burgemeester zegt het zelf.
En dan doe ik het zo, en dit zo, en zo en dit dan zo, ziet u?
Thuis? Dat is een plek waar je wilt zijn! Hier wil ik níet zijn!
Wat heeft u een gedúld! Dat waardeer ik ontzettend. Ik zou dol worden van mezelf.
Lieverd! Ik zat juist te wachten! O lieverd! Iemand die lacht!
Smeerlappen! Smeerlappen! Smeerlappen! Donder op!
Ik krijg niks. Geen eten. Niks. Stiekemerds.
Ik ben zo oud. Wat moet ik anders doen dan zingen?
Kijk, ja, zo en zo, dat daar, tjongejonge.
We zijn allemaal dement. Het zal je gebeuren. Maar het gebeurt.

Meer uitspraken






donderdag 11 april 2013

Zomaar een verwijzing

Mevrouw ligt in bed. Tenger, zo aan de dekens te zien. Alleen haar hoofd komt boven de dekens uit. Het ligt opzij, de mond open, onder haar wang ligt een zacht doekje om eventueel speeksel op te vangen. De ademhaling is onregelmatig, mevrouw hijgt een beetje, beweegt zich onrustig. Mevrouw heeft haar ogen gesloten. Ik ga iets van het bed af zitten, gezicht naar haar toegekeerd en begin klank te maken op mijn lier.
Eén oog opent zich. Helderblauw. De wenkbrauw wordt opgetrokken, een vragende blik. Ik begroet mevrouw, speel dan verder. Mw. begint onrustiger adem te halen, oei, gaat dit wel goed? Ik eindig mijn improvisatie, wil de verpleging erbij halen. Maar, daar is het open oog weer, een zweem van een glimlach, een diepe zucht.

Toch nog even doorgaan dan. Ik zing erbij, mijn stem zet ik zacht in, legato. Ademboogliedjes, Irish Blessing, Father in heaven. De ademhaling wordt rustiger. Na elk lied richt mevrouw haar blik op mij, het andere oog opent zich half. Haar glimlach wordt duidelijker. Ik blijf nog wat langer, speel, zing, neurie.
De ontspanning is zichtbaar, haar handen friemelen niet meer onder de dekens, ze lijkt in slaap gevallen.
Dan opeens: beide ogen open, een grote glimlach. Ik zing "weet je hoeveel sterren stralen aan de blauwe hemelboog". Weer die glimlach, die blik, zo helder, stralend.  Dan tuit mevrouw haar lippen: "kusje". 
Ik smelt, zo lief, zo ontroerend.
Mevrouw is aan haar laatste dagen bezig, op weg naar de dood en geeft toch zulke cadeautjes weg.

We kenden elkaar niet eens. Wat een bijzondere ontmoeting.




maandag 25 februari 2013

Spontane dynamiek

O nee. Een donkere wolk om mijn weblog. Even een moment van onbedachtzaamheid en Blogger gaat met mijn zo moeizaam in elkaar geknutselde weblogsjabloon aan de haal. Plotseling zijn er "dynamische weergaven" en zijn mijn Twitter-, YouTube- en Nieuws-balkjes verdwenen. Die ik met zoveel moeite aangepast had. Ook de kleuren vind ik niet meer terug, en hoe krijg ik ooit weer de verwijzing naar LinkedIn?!

Wonderlijk dat ik juist op een stille grijze dag zoals vandaag virtueel uitgenodigd wordt om mezelf eens dynamisch weer te geven. Ik ga niet direct op deze uitnodiging in en laat u maar even in verwarring. Wie weet bevalt die plotselinge dynamiek wel veel beter, waardoor het begrip 'onbedoeld gelukte handeling' opeens weer aan kracht wint.





maandag 18 februari 2013

Gehoord in het verpleeghuis (4)


"U bent lief. Is dat zomaar?" 
"O ja? Ben ik 93? Nu al?"
"Vogels. Ja? O ja, vogels! Vógels!"
"Oh, móói, het gaat helemaal hoog, door het dak heen"
"Ik hou een oogje in het zeil. Dat is schipperstaal"
"Ja, ik heb leiderschap. Maar bij mijn kinderen lukte dat niet".
"Ga toch weg, met dat gemier" 
"Wat erg, geen kinderen...maar zoveel heb je er nou ook weer niet aan"
"Zingen is heerlijk, maar het is vervelend dat ik zo kraak"
"Het is zwaar hoor, zo hier, met al die vreemden"
"Ik lust dit niet denk ik. Of wel?"
"Zij heeft sieraden in die kar. Ik vertrouw dat smoelwerk niet".
"Nee, ik heb genoeg gedaan in mijn leven, laat mij hier maar zitten".
"Heee, jij weer, hallo zeg, wat leuk! Tenminste dat denk ik".
"(tegen dochter): mijn eigen kinderen komen zo terug"


Meer uitspraken

zaterdag 26 januari 2013

Ontstressen met de kunsten

Agenda's zijn er om je leven overzichtelijk te maken, acties in de tijd te zetten, te zorgen dat je dingen zoals een afspraak bij de tandarts niet vergeet. Mijn idee van een ideale agenda is dat er in afwisseling bladzijden beschreven (of getypt) zijn, en lege bladzijden. Een natuurlijke golfbeweging, eb en vloed, een komen en gaan van acties. Mijn ideale agenda is een soort Enkhuizer Almanak, je moet er even in kijken om te zien hoe laat het weer eb wordt, maar je wéét dat het gebeurt die dag.

Vloed
Mijn agenda lijkt helemaal niet op de Enkhuizer Almanak. Zo is er ontzettend vaak vloed. Overvloed. Terugbladerend zie ik vanaf oktober één onafgebroken vloed aan volle bladzijden, de schuimkoppen staan er op. Een gewone Eb zit er niet tussen. (U bent met me eens dat we de Kerstdagen toch moeilijk onder Eb kunnen scharen?).

Ik ben heel blij met die volle agenda! Want er staat veel werk in mijn vak in. 'Gewoon' werk, spannende klusjes, bijzondere bijeenkomsten, naast, gelukkig, verschillende sociale gebeurtenissen. Het is verbazingwekkend hoeveel vragen er op mij afkomen, hoeveel nieuwe uitdagingen er aan de deur kloppen. En misschien even verbazingwekkend: in álles heb ik vreselijk veel zin. Ondanks de tijd die het kost om je zo goed mogelijk op al die nieuwe uitdagingen voor te bereiden, de spanning, het georganiseer.

Hulpmiddelen
Wanneer je ergens blij van wordt kost het minder energie. Desondanks moet toch die adrenaline die zich opbouwt in het lichaam gewoon af en toe weer eens afgebroken worden, anders word je op de lange duur ziek. Dat dat werkelijk zo is heb ik aan den lijve ervaren. Vijftien jaar geleden raakte ik in een burn-out, echt ziek voelde ik mij toen. Ik hoop het nooit meer mee te maken. Daar aan voorafgaand waren er vele stressvolle gebeurtenissen. Tevens was er sprake van een overvolle agenda. Het verschil met nu: 1: toen werd ik níet blij van wat er in die agenda stond, en 2: nu weet ik veel beter hoe ik in zulke wilde periodes mezelf kan blijven. Daar heb ik mijn persoonlijke hulpmiddelen voor gevonden. Dat laatste is belangrijk, want het zorgt er voor dat ik langer energiek in de woelige baren kan blijven staan en daar nog plezier aan kan beleven ook.

Veel mensen met soortgelijke ervaringen hebben hun eigen hulpmiddelen gevonden om stress en spanning weg te laten vloeien en weer nieuwe energie op te bouwen. Boksballen, wandelingen, meditaties, huisdieren, breien, tuinieren, en vooral: de kunsten! Voor die kunsten wil ik hier een lans breken. Of het nu gaat om schilderen, djembé spelen, beeldhouwen, zingen, muziek maken, toneelspelen of schrijven, het zijn allemaal activiteiten die jouw eigen stroom aan creativiteit in beweging kunnen brengen, waar je plezier aan beleeft. Daar krijg je energie van! 

Workshops
Volgende week zaterdag (2/2/2013) organiseert Kunstzinnig Zeeuws daarom een themadag rondom stress, met workshops schilderen, boetseren, tekenen en muziek/zingen. Zodat u zelf kunt ervaren of één van deze kunstzinnige werkvormen iets voor u zou kunnen betekenen in uw pogingen uw stressvolle bestaan wat meer in evenwicht te brengen.

Mijn bijdrage aan de dag bestaat, het zal u niet verbazen, uit workshops muziek en zingen. Ontspanningsoefeningen, energizers, tips om mee naar huis te nemen, samenspel en samenzang, alles natuurlijk verband houdende met het thema stress.

Voor mij is het nu zaak mijn eigen hulpmiddelen tijdig in te schakelen. Want het is toch wel behoorlijk stressen, zo'n hele extra dag naast je gewone werk voorbereiden....

Stress over de kosten hoeft u trouwens niet te hebben, het wordt u helemaal gratis aangeboden. Als ik u was zou ik gewoon komen zaterdag. Al was het alleen al voor de soep die we ook deze keer weer uitdelen.


zie ook: Kunstzinnig Zeeuws

of dit oudere blogbericht, als bewijs dat ook ik onderhevig ben aan onevenwichtigheid en stress :-)


dinsdag 15 januari 2013

Zingen en Stem

Er zijn dingen die je zó goed weet, dat je je er niet meer zo bewust van bent. De knop van de vaatwasser indrukken, de kraan opendraaien, de weg naar de supermarkt. Allemaal acties die je zó vaak doet, dat ze onderdeel gaan uitmaken van die onduidelijke, onbewuste stroom handelingen en gewoontedingetjes die het leven zo ontzettend kunnen vergemakkelijken. In de therapie is dat niet wezenlijk anders vrees ik. Hoe goed je ook oplet, er is altijd wel iets wat je uit gewoonte doet. Waardoor je je er dus minder bewust van bent.

Zo zing ik bijvoorbeeld vrij veel tijdens de therapie in het verpleeghuis. Uiteraard let ik meestal goed op of het niet veel te hoog of te laag is, of het lied geschikt is voor de persoon. Ik speel met woorden en zinnen, laat bewust stukjes weg, neurie of piep wanneer een stukje daarom vraagt. Tot zover ben ik er vrij bewust mee bezig.