donderdag 23 december 2010

Kerstviering in het verpleeghuis

Vandaag in het verpleeghuis deelgenomen aan een feestelijke gebeurtenis; een viering van het licht, van de kerstgedachte, voor de bewoners van de psychogeriatrische verpleegafdeling. Het was een ontroerende ochtend met een flinke portie vrolijkheid.



Rituelen
De zorgmedewerkers hadden keihard gewerkt om alle mensen keurig aangekleed en op tijd naar de ruimte te brengen, hulde aan deze ploeg! Het was geen 'kerkelijke' viering, maar er zaten veel herkenbare rituelen in: kaarsjes aansteken, elkaar een hand geven, met veel aandacht voor ieder persoonlijk door de geestelijk verzorgers, welzijnsmedewerkers, door mij, door familie. Een mooi, kort verhaal over Kerstmis werd verteld door de geestelijk verzorger. Hierop kwamen reacties, het verhaal werd begrepen en gewaardeerd. Er was een prachtig gedicht. En er was vooral veel zang en muziek. 

Muziek en zingen
Een fantastische pianist, een heer met de respectabele leeftijd van ver boven de 80 jaar, begeleidde alles glunderend, en zó uit het hoofd. De muziek en het zingen van de bekende kerstliederen hadden een onmiddellijk effect: mensen ontwaakten uit hun lethargie, keken met interesse rond. Anderen klapten, bewogen de handen mee in de maat. Sommigen hadden wat aanmoediging nodig, anderen zongen meteen uit volle borst mee. De instrumenten die ik had meegenomen maakten er een nog actiever gebeuren van, er werd van harte getikt, gebeld, gerammeld en getromd, en veel gelachen tijdens het zingen van Jingle Bells en Middenin de Winternacht.

Levendig
De beoogde sfeervolle en verstillende improvisatie op drie gongs ging op een plezierige manier totaal de mist in: de mensen wilden zélf op de gongs slaan, dat gaf een geheel andere sfeer! De ongecontroleerde, luide slagen op de gongs veroorzaakten een levendigheid en betrokkenheid, en bij sommigen ook helderheid, die je de mensen op veel meer momenten zou toewensen. Waarschijnlijk wordt dit bedoeld met het begrip  'onbedoeld gelukte handeling'.

Er werd afgerond met soesjes en iets te drinken, een belangrijk moment want, zoals een mevrouw opmerkte 'daar zitten we nu al die tijd op te wachten!'.

Het was ontroerend deze mannen en vrouwen die in deze laatste moeilijke fase van hun leven zijn, zo op te zien lichten. Gezongen en gelachen met elkaar; ik kan me geen betere kerstviering indenken. Het was 'licht' in alle betekenissen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie