zondag 12 december 2010

Klankbad

Het geven van een klankbad is geen therapie. Het bevindt zich meer in de sfeer van 'wellness', verwennerij, een uitje. Na een klankbad praat je wel wat na, maar er wordt geen bepaald doel nagestreefd en er wordt geen verslag van gemaakt, zoals dat in de therapie gebruikelijk is. Des te verrassender wanneer iemand er zelf een verslag van maakt. Fup de Jong deed het, na een klankbad bij mij, toen nog in Amersfoort.


Daar lagen we dan, Netty en ik op onze matjes, dekentjes over ons heen, de geur van lavendel in onze neus, te wachten op iets waar we nog nooit op gewacht hadden, een bad van klank. Er ging door mij heen: ik ben er niet ontvankelijk genoeg voor, ik ben nog aan het verwerken wat er allemaal hiervoor is gebeurd, dat ik 3 kwartier tevergeefs had gewacht op Netty en dat ik me al dacht te moeten verzoenen met het niet doorgaan van dit gezamenlijke feest…..enz.
Maar ik dacht, ik ben hier nu toch, wat kan ik anders, niet teveel denken, laat maar komen. Ik deed mijn ogen dicht, ook al waren die instrumenten allemaal heel interessant om te zien, ik wilde het hebben van het ervaren van het geluid. Anders zou ik gevaar lopen me met allerlei technische verhandelingen te gaan bezighouden en dat kan altijd nog. Voor ik het wist, werd ik door de muziek meegenomen, ik werd opgenomen in het geheel van klanken en net zoals dat gaat met zingen, dansen en schilderen, het ging helemaal vanzelf, de muziek nam me mee! Vooral die donkere klanken voelden als een warm bad waar ik in lag. Er was alleen maar klank en ik baadde erin. Van al of niet ontvankelijk zijn was geen sprake meer in mijn hoofd. Ik voelde me in een andere wereld, heerlijk. Er waren klanken als stromend en kabbelend water, ik waande me aan een kabbelend beekje, de sfeer van de natuur, oergeluiden, alsof het zomer was en warm. Er kwamen ook geluiden die minder prettig waren, waarvan ik dacht, nou dat hoeft voor mij niet, maar dan kwam er weer iets anders bij en weer iets. Op een gegeven moment bleek ik 2 verschillende oren te hebben, ik hoorde iets met het ene oor terwijl het andere weer iets anders hoorde. Toen, uiteindelijk was het weer stil. Wat een andere stilte. Een stilte die ik voor het eerst hoorde. Die anders was omdat de geluiden daarvoor zo anders waren geweest, die wereld aan geluid, die ongekende hoeveelheid soorten van geluid die er zijn. Wat een mooie stilte, in mijn oren zat nog een soort van echo en daarom genoot ik zo van de stilte erna. Het moment om weer in de normale wereld terug te komen was nabij.

We deelden onze ervaringen en bespraken we wat er allemaal gebeurd was en geklonken had. Connie nam alle tijd voor ons en we spraken over het heilzame van geluid en wat het met ons gedaan had en wat het allemaal met ons kan doen, wat het ons kan zeggen. Het kan recht tot je hart spreken als woorden niet werken. Connie deelde een aantal ervaringen uit haar werk met demente bejaarden en kinderen met een autistische stoornis. Boeiend. Het kabbelende water bleek te komen van eiken, berken en appelhout, gesneden stokjes aan een touwtje. Connie legde ons nog uit hoe we zelf een regenstok kunnen maken van bereklauw, ik werd enthousiast, Netty heeft een appelboom in haar tuin……  en ik weet bereklauw te staan bij station Spaarnwoude.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie