donderdag 23 december 2010

Muziektherapeut zijn (1)

Er valt veel over het beroep muziektherapeut te vertellen. Dit is het eerste artikeltje in de serie.

Allereerst:
Het is een mooi beroep, muziektherapeut zijn, ik kan het van harte aanbevelen. Je kunt mensen daadwerkelijk tot steun zijn in hun levensproces en ontwikkeling. En dat dan ook nog eens met plezierige middelen.



Ongemak
Het middel muziek mag fijn en plezierig zijn, het is niet alleen maar leuk. Voor de cliënt zullen er altijd moeilijke momenten zijn, periodes dat men er genoeg van heeft, dat hoort er nu eenmaal bij. Iets lukt niet, iemand komt een obstakel tegen in zichzelf , iemand wil meer dan hij of zij kan, dat soort dingen. Dan worden mensen kwaad, zenuwachtig, raken geëmotioneerd of trekken zich terug.  Juist die uitingen van ongemak worden dan gebruikt om muzikaal mee te gaan werken. Immers, juist daar waar mensen tegen grenzen en obstakels aanlopen, daar wordt het meeste geleerd.

Werkvormen
Er zijn veel verschillende werkvormen mogelijk, niet alles is voor iedereen geschikt. Regelmatig gebruik ik vormen van improvisatie en spel: Hoe speel je bijvoorbeeld marimba als je je terugtrekt? Of djembé? Wat gebeurt er dan? Hoe reageert de ander? Hiervan maak je een muzikaal spel. Door het samen uit te spelen, kan iemand opeens tot inzichten over zichzelf komen. Of zich meer bewust worden van bepaald gedrag. Of niet, dat kan ook, dan is iemand daar nog niet aan toe.


Ik vind het nog steeds bijzonder om van het proces dat iemand doormaakt deelgenoot te zijn.
De problematiek mag soms dezelfde zijn, elke cliënt is anders, ieders geschiedenis, ieders reactie op gebeurtenissen. Dat is wat dit werk zo ontzettend uitdagend en boeiend maakt.

Wordt vervolgd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie