maandag 27 december 2010

Stilte a.u.b.

De Kerstdagen zijn voorbij. Wij ‘muziekwerkers’ (de musici, de therapeuten, de docenten) zijn net gewone mensen. We hebben het druk in deze periode. Cadeautjes worden gekocht, recepten bestudeerd, boodschappen worden gedaan, tussendoor nog even naar de kapper. We hebben daar bovenop nog extra activiteiten: vieringen, feestelijkheden, bijeenkomsten.

Genieten
Kerst zonder muziek is ondenkbaar, het is een diep in ons verankerde traditie. En niet voor niets, het feest van het licht zou minder glans hebben zonder de verbindende kracht van samenzang, zonder steun van de muziek. Het is een mooie periode voor ons, muziekwerkers. De meeste mensen kennen de liederen, men is vervuld van goede wil, zingt mee, speelt mee. Het is Genieten met een hoofdletter. Het ontstaan van goede sfeer en betrokkenheid gaat als vanzelf, we hoeven daar nauwelijks moeite voor te doen.

Bladmuziek 
Die moeite hebben we wel eerder al gedaan: Voordat het zover is moet je op zoek naar alle bladmuziek. Je hebt het namelijk maar één keer per jaar nodig, dat ligt niet op de dagelijkse stapels. Ik ken inmiddels het meeste wel uit mijn hoofd, maar tegen december word ik toch onzeker. Hoe ging het ook alweer? Stond dat nou in G of in D en had ik daar niet een driestemmig koorstukje van; is dit nu een Protestantse, Algemene, of een Katholieke versie, enzovoorts. 't Is toch alweer een jaar geleden. Bladmuziek dus. Mappen doorspitten, stapeltjes omkeren. De boel toch weer eens doorspelen.

Druk
Dan: bijeenkomsten organiseren, overleggen, afspraken maken. Setjes met teksten maken. Setjes met bladmuziek voor de muzikanten maken. Uitprinten op het laatste nippertje en dan merken dat de printerinkt op is. Paar keer extra oefenen met muzikanten. Dan de uitvoeringen zelf, de vieringen, de bijeenkomsten. Het is levendig en leuk. Het is druk.

Teveel van het goede
Druk is niet erg, té veel van het goede is wel erg. De Advent- en Kerstliederen heb ik de afgelopen periode zó vaak uitgevoerd, zó vaak gehoord, dat toen het dan eindelijk Kerstmis was, ik werkelijk geen Kerstlied meer kon horen. Zelfs van het prachtige Stille Nacht raakte ik geïrriteerd, om nog maar te zwijgen van Jingle Bells of Midden in de winternacht. Het gerinkel van de 'sleighbells' doen mijn nekharen overeind staan. En wat te denken van de hoeveelheid populaire kerstliedjes die onafgebroken en te hard door winkels en restaurants schallen..

Stilte
Nee, doe mij nu maar even stilte. Mijn oren zijn overvol geraakt. Een paar dagen geen muziek, geen gezang nu. Of het nu Gregoriaans is of Top 2000, even helemaal niets. Alleen het rustige tikken van de klok, het stille vallen van een sneeuwvlok, het zachte knetteren van een kaarsje. Dat kan ik nog net hebben. Het is weer mooi geweest.

2 opmerkingen:

  1. Hoe herkenbaar,
    en hoe fijn om na deze periode van stilte weer ruimte te ervaren voor nieuwe inspiraties!

    Marie-Anne

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En nu, twee jaar later, na 5 kerstdiners, één kerstlunch en twee kerstborrels, realiseer ik me dat de kerstdrukte alleen maar méér is geworden.
    Het was sfeervol en buitengewoon intensief.
    Ik citeer hier graag mevrouw de L. "Mooi al die kerstdingen. Maar 't ken weleens teveel worden allemaal, al die frummels en getingeltangel". (uit "gehoord in het verpleeghuis 3").

    Ik neem mij voor de zoveelste keer voor: volgend jaar moet het anders. Rustiger. Kleiner. Stiller.
    We zullen zien.

    In ieder geval gaan de Herdertjes weer een jaartje op stal.



    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie