vrijdag 28 januari 2011

Blogspotlight: Piet Koek, MT Revalidatie

Om de paar weken staat er in deze rubriek iemand anders in de spotlights. Iemand die op de een of andere manier iets met het thema van deze weblog te maken heeft. Dat geeft weer andere invalshoeken en houdt deze blog levendig. Als hulpmiddel leg ik de persoon een aantal vragen voor. Deze week op aanraden van Anne Marie van Hoeven: Piet Koek

Wie ben je en wat doe je
Mijn naam is Piet Koek, ik ben 38 jaar, getrouwd, vader van een dochter van ruim een jaar oud. Sinds 2007 werk ik 4 dagen per week als muziektherapeut bij Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag.

Wat houdt jouw werk in ?
Muziektherapie in de revalidatie is breed. Er zijn veel verschillende doelgroepen. Mensen die een ongeluk hebben gehad, die hersenletsel hebben, een beroerte gehad, amputaties, chronische pijn- en vermoeidheidsklachten, maar ook musici met een blessure. 
Muziektherapie wordt ingezet voor verliesverwerking, voor het uiten als dat met taal niet meer gaat (bijvoorbeeld door afasie), voor het terugvinden van identiteit, opdoen van nieuwe ervaringen, vormgeven van wat je hebt meegemaakt, het vinden van een nieuwe weg in het leven. En vooral, zo zie ik het, om even te mogen stilstaan bij wat je voelt. Want revalidatie is een snelkookpan van therapie. Alles wordt in het werk gesteld om de patiënt zo goed en zo snel mogelijk te laten herstellen. Dat vraagt de patiënt en dat vraagt de maatschappij. Maar in die weg terug naar het leven zitten kuilen en hobbels, zie je het soms niet meer zitten, als je je realiseert dat het nooit meer wordt zoals vroeger. Als je aan de kant van de weg zit en het niet meer ziet, is het fijn en heilzaam als daar iemand is met een lied, een gedicht, muziek die het verdriet stroomlijnt, die met je naar de stilte luistert en die met je zoekt naar een taal achter de woorden. Dat is voor mij de kern van mijn vak.

Wat trekt jou persoonlijk aan in dit werk?
Ik vind het boeiend om in contact te komen met zoveel verschillende mensen, met zulke diverse achtergronden. Ruimte maken voor hen. En dan samen op zoek gaan naar wat hen raakt, waar hún taal en vormgeving ligt. Welke rol muziek of poëzie of verhalen daarin kunnen spelen. Wat hen troost of kracht geeft. De levenskracht van mensen komt aan het licht als ze ook kwetsbaar mogen zijn. Er bij mogen zijn als mensen zichzelf aan het hervinden zijn, met vallen en opstaan, dat is prachtig, ontroerend, inspirerend, soms pijnlijk, en nooit saai.

Kun je een voorbeeld geven van wat muziektherapie betekent voor de mensen met wie je werkt?
Vorig jaar: een stoere, altijd bezige vrouw van middelbare leeftijd heeft en beroerte gehad. Ze herstelt eigenlijk heel goed, maar ze heeft problemen met haar geheugen. Ze vindt het zo erg dat ze zich minder herinnert van haar dochter die een aantal jaren geleden bij een ongeluk is omgekomen. We gaan samen luisteren naar muziek die haar dochter mooi vond en langzamerhand komt het verhaal boven. Het verdriet, maar ook de mooie dingen. Ze vindt een belangrijk stuk van haar verleden terug en durft dit te delen. Ze is er opener in geworden.

Of: een jonge vrouw heeft kort na de geboorte van haar jongste kind een beroerte gehad en kan eerst niets meer zeggen. We oefenen samen met de logopedist op muziek de namen van haar twee kindertjes, zodat ze voor hen weer meer mamma kan zijn.

En: een man in de zanggroep heeft zijn tweede been door een amputatie verloren. Eigenlijk durft niemand hem te benaderen, het is zo erg voor hem. Totdat híj een lied mag kiezen: “Pappie loop toch niet zo snel”, kiest hij, daarna een bevrijdende lach en een traan. Het contact is hersteld.

Of: een celliste van een groot orkest heeft al jaren allerlei lichamelijke klachten. Bij ons in behandeling leert ze improviseren op de piano. Nooit eerder gedaan, altijd muziek gemaakt die anderen haar oplegden. Ook haar instrument was de keuze van haar ouders. Improviseren lijkt wel een nieuwe geboorte. Nu actief op zoek naar een andere loopbaan, want “Het wordt tijd dat ik zelf ga leven”.

Waar haal jij je inspiratie uit?
Mijn werk als therapeut zie ik niet los van mijn eigen levensweg. Naarmate ik meer levenservaring opdoe, voel ik ook beter aan wat de ander meemaakt. Mijn eigen leven en mijn zoektochten daarin kleuren mijn werk. Zelf onderuit gaan, maakte me milder ten opzichte van de ander, zelf vader worden leerde me wat een kwetsbaar wonder het leven is. Zelf psychisch en lichamelijk leed in je omgeving meemaken, zorgt ervoor dat je het niet meer over een “casus” hebt maar over concrete, unieke mensen. Hele mensen ook, die soms niet alleen behoefte hebben aan muziek. Luisteren naar de stilte, gesprek, aanvoelen, zoeken naar zin en verbondenheid, allemaal aspecten die aan de orde komen en die ik niet uit de weg ga als we er toevallig geen muzikale uitdrukking voor vinden. Ik denk wel eens dat we in de zorg teveel gespecialiseerd zijn, in hokjes denken. Door teveel te focussen op details, missen we het geheel.

Wat vind je moeilijk?
Ik heb er veel last van dat we in de zorg steeds meer de taal van de markt spreken. Productiecijfers, winst, efficiency, vraaggericht werken….enzovoorts. Deze taal verdrijft begrippen als solidariteit, betrokkenheid, creativiteit, liefde. En als we niet uitkijken gaan we het ook niet alleen zo zeggen, maar ook zo voelen want zo werkt dat met taal. Alles wat we waardevol vinden, wordt op dit moment in cijfers uitgedrukt en dat is volgens mij een enorme verarming. Ik begrijp eigenlijk ook niet waarom we als werkers in de zorg niet massaal in opstand komen tegen de steeds verdere verschraling en verkilling van de zorg voor met name mensen die nooit “winstgevend” zullen worden (ik denk aan verpleeghuiszorg en verstandelijk gehandicaptenzorg).  Natuurlijk hoeft het geen “liefdewerk oud papier” te zijn wat ik doe, maar ik probeer toch trouw te blijven aan mijn oorspronkelijke motivatie: ik wil graag met de talenten die ik gekregen heb mensen helpen, met hen op weg gaan, hun leven weer kleur en klank en inhoud helpen geven. Als ik veel energie en creativiteit en levenslust heb, mag ik daarvan uitdelen. Er kan een dag komen dat ik zelf moet putten uit bronnen van andere mensen en dan hoop ik dat ze mij niet allereerst beschouwen als winstgevend, maar dat ze het fijn vinden om me te helpen.

Wat zijn je dromen voor de toekomst?
Ik droom ervan om naast mijn werk in de revalidatie een eigen praktijk te beginnen om mensen therapeutisch of coachend te begeleiden. Daarin wil ik niet alleen mijn muziektherapeutische vaardigheden gebruiken, maar ook andere dingen waarvoor ik warm loop. Zoals mijn interesse voor zingeving en spiritualiteit, verbondenheid met de natuur, rituelen, onthaasting, ontspanning, wandelen, verhalen, poëzie enzovoorts.

Wie zou je graag eens aan het woord willen laten in deze blog?
Ik heb iemand in gedachten, maar wil graag eerst checken of hij het er mee eens is dat zijn naam meteen genoemd wordt.


Heel hartelijk dank Piet, voor dit boeiende en openhartige kijkje in jouw leven als muziektherapeut in de revalidatie; een bijzondere sector met veel leed, met veel vraagstukken op het gebied van zingeving, levensinvulling en zoeken naar mogelijkheden.

Meer info over Revalidatie Friesland in Beetsterzwaag

1 opmerking:

  1. "Fijn die interviews, goed dat je dat allemaal doet! Het geeft inzicht in mensen en mogelijkheden, ik lees ze graag en leer ervan. Bedankt!

    (Liever niet mijn naam onder het bericht, dat voelt zo 'bloot')"

    reactie via muziektherapieblog@gmail.com

    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie