zondag 2 januari 2011

Invloed van klank op onze cellen

Als lid van het Europäischer Fachverband Klang-Massage-Therapie ontvang ik regelmatig het daarbij behorend tijdschrift. Zo ook vorige maand. Door de leden van deze beroepsvereniging wordt veel aandacht en tijd geïnvesteerd in wetenschappelijk onderzoek, in onderbouwing van de werking van klankmassage. Omdat het in het Duits is opgesteld en die taal bij mij nogal roestig is, moet ik daar echt even voor gaan zitten. Vandaag dus pas. Eén artikel heb ik inmiddels doorgeworsteld: over de mogelijke invloed van klank op cellulair niveau.

Dr. Maria Anna Pabst is docent celbiologie aan de Medizinischen Universität van Graz. Tegelijkertijd is zij klankmasseur. Zij wil weten of, en zo ja, hoe, klankmassage doorwerkt tot in onze cellen, en doet daar onderzoek naar bij deze universiteit.

De eerste bevindingen in een notendop: hoewel er morfologisch geen verschillen tussen wel of niet 'beklankte' cellen te zien waren, bleek de vitaliteit van de cellen die waren blootgesteld aan de klankmassage hoger te zijn. Anders geformuleerd: het aantal levende cellen in de klankmassagegroep was significant hoger dan in de groep cellen die geen klankmassage hadden gekregen!

Dit is interessante kost voor iedereen die met klank werkt, en prikkelt tot verder onderzoek. In dit specifieke geval gaat het over de PHI klankmassage, een methode waarbij er direct met klankschalen op het lichaam gewerkt wordt. Ik ben er van overtuigd dat er op termijn nog veel meer wetenschappelijk bewijs komt voor de werking van muziek en klank op ons lichamelijk en psychisch welbevinden. Dat zou in ieder geval een heleboel mensen ten goede komen die nu de (financiële) stap naar muziek- of klanktherapie niet kunnen of durven zetten. Ziektekostenverzekeringen zouden iets in handen hebben waardoor ze tot vergoeding zouden kunnen komen, artsen zouden erover horen en durven doorverwijzen. Enfin, ik droom nog even verder.

Ik vind dit in ieder geval een boeiend onderzoek. Gelukkig bestaan er gedreven wetenschappers met een open mind zoals deze Maria Anna Pabst.

2 opmerkingen:

  1. Dat ik nu juist dit artikel interessant en wetenschappelijk acceptabel vind! Veel van de artikelen pretenderen wetenschappelijk te zijn, maar de status significantie ontbreekt. De artikelen zullen dan ook geen kans krijgen tot verschijnen in wetenschappelijke tijdschriften. Ja, ik weet dat ik kritisch ben, of.....zou ik graag bewezen hebben dat wat ik ten diepste voel en al tientallen jaren uitvoer, ook wetenschappelijk waarachtig is ?! Meer en meer geldt voor mij de gezamenlijke resonantie en de kracht van ons mensen die met klanken bezig zijn. Keep going strong, keep going soundful.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Kees, heb vaak dezelfde kritische gedachten, gegrond op verlangen naar bewijzen. Dit artikel stak er voor mij bovenuit, anders had ik er sowieso geen aandacht aan geschonken. Tja. Onderzoek is buitengewoon duur en moeilijk. Er is wel een kentering gaande merk ik, ook in de muziektherapie, waar inmiddels (eindelijk) ook in Nederland op gepromoveerd wordt. Er is meer openheid aan het ontstaan voor de effecten van muziek en klank. Het is een kwestie van tijd, ik weet zeker dat zowel muziek als klank steeds beter onderzocht zullen gaan worden. Ik geloof in wat jij noemt 'de gezamenlijke resonantie' .

      Verwijderen

Plaats hier uw reactie