donderdag 6 januari 2011

Sociale media?

Bloggen
Ongeveer een maand ben ik nu met dit fenomeen bezig en ik mag wel zeggen dat het bijzonder leerzame weken waren.
Op technisch gebied word ik steeds slimmer:
HTML codes, feedburners en rss, widgets, gadgets, omleidingen, stats, ik kan er over meepraten. Er is nog veel wat ik onbegrijpelijk, veel te moeilijk of te duur vind, maar al doende... Het schrijven van artikelen en zoeken van informatie is tijdrovend, maar ik leer erg veel over het vak, over specialisaties en ontwikkelingen. Het is leuk. En ik word steeds nieuwsgieriger!

Hartverwarmend
Op het menselijk vlak is het ook leerzaam. Verrassende en lieve reacties krijg ik zo nu en dan, onverwachte mails die mijn hart verwarmen. Anderen sturen me praktische tips, waar ik echt iets aan heb. Het hoeft niet, maar het zijn de krenten in de pap. Of de kers op de taart als dat meer aanspreekt. Veel mensen kijken gewoon zo nu en dan en pikken er iets uit wat interessant lijkt. Anderen hebben zich zelfs op berichten geabonneerd, zij lezen vrijwel alles. Er zijn aardige, verlegen, mensen die geen reactieformulier durven invullen omdat het dan zichtbaar wordt, maar mij wel mailen. Mijn 'volgers' hebben er zelf niet zoveel aan dat zij volger zijn, je kunt je in feite beter abonneren als je op de hoogte wilt blijven, maar ze geven mij door zo openlijk 'fan' te zijn een flinke steun in de rug.

Informatie spuiende machine
En dan zijn er de personen die niet beseffen dat het woord 'social media' werkelijk een sociale component heeft, met andere woorden: er zit een mens achter. Gewoon iemand die naar zijn werk moet, in een koor zingt, eten kookt, auto rijdt of fietst, de hond uitlaat, de kinderen naar school brengt. Mensen. Geen dingen. Geen informatie spuiende machines.

Dat hoort erop te staan
Zo was daar de student van het mbo die vond dat ik snel iets moest plaatsen over muziektherapie bij Down Syndroom want het werkstuk moest vóór januari af zijn, hij was er namelijk al te laat mee. Hij begreep helemaal niet dat ik dat nu niet direct ging doen. "Dat hoort er toch op te staan?!" mailde hij beledigd. Nu is dat een scholier, die heeft nog een en ander te leren.  Een volwassen dame roerde via mail een boeiende kwestie aan: hoe zou qua akoestiek een muziektherapieruimte er uit moeten zien? Uitgebreid op geantwoord, wel een dik uur op gezeten. Geen bedankje kon er af, geen reactie, niets. De informatie was binnen, klaar. Het is het gemak waarmee een filmpje gedownload wordt, ervan uitgaand dat het je toekomt.Vergeten wordt dat er iemand (gratis) werk voor je heeft gedaan en dat het vriendelijk en zelfs normaal is daarvoor te bedanken.

Dit zijn maar twee voorbeelden, er zijn er vele, iedereen zal er een aantal kunnen noemen. Daar kun je filosofische gesprekken over hebben bij een goed glas wijn, over dit tijdperk, over omgangsvormen. Dat is fijn en gezellig maar helpt niets. Graaicultuur, Ik-tijdperk, ik weet niet precies hoe het genoemd wordt, het is gewoon een feit dat deze ontwikkeling er is, en ik vind het niet aangenaam. Hoe daarmee om te gaan?


Ik heb drie strategieën, afhankelijk van mijn stemming:
1. Vriendelijk confronteren (zinloos maar de meest therapeutische aanpak)
2. Negeren (zinloos en ik word er chagrijnig van)
3. Narrig en scherp reageren (eveneens zinloos, maar kan wel opluchten)

Bij 1. heb ik een beter gevoel over mezelf, het is een houding die meer bij mijn beroep past.
En toch reageerde ik van de week op een botte mail verhit volgens strategie 3.
Tja. Je bent niet alle dagen therapeut.

3 opmerkingen:

  1. Tja,....
    en toen wist ik, als digibeet zijnde hoe ik een bericht kon plaatsen..
    Door op anoniem als profiel te selecteren,
    vervolgens op voorbeeld te drukken,
    en via dat blokje het wachtwoord in te typen
    en voila, .. een bericht geplaatst

    En als fan van je me als volger op te geven....
    Ook gelukt,

    Maar nu de volgende uitdaging,
    hoe kan ik me op je abonneren?

    Wat betreft je blokje; "Dat hoort er toch op te staan".
    Helaas hier ook ervaringen mee.
    Regelmatig ontvang ik mailtjes met de vraag;
    "Wat is muziektherapie? Ik maak een werkstuk over muziektherapie. Thanks..."

    Ik laveer tussen strategie 1. en strategie 3.
    En moet er vaak toch ook wel om glimlachen.
    En strategie 4. Doorverwijzen naar info-sites....

    Tja..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is je dan toch maar gelukt Marie-Anne! Abonneren: klik op Berichten in blokje "Blijf op de hoogte". Dan krijg je keuze voor een zgn Feed of Newsreader. Kies je bijv. Google, dan kun je een IGoogle pagina maken waar steeds de nieuwste berichten getoond worden. Die pagina kun je vullen met allerlei andere 'gadgets' zoals het nieuws of andere blogs die je volgt. En er zijn natuurlijk nog vele andere mogelijkheden...

    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie