dinsdag 25 januari 2011

TaKeTiNa, alles is ritme

Het komt niet zo vaak voor dat ik na een gebeurtenis niet goed weet wat ik nu eigenlijk allemaal beleefd heb. Na de tweedaagse workshop TaKeTiNa is dat wel wat er aan de hand is. De klank van de surdo zit nog in mijn oren. Of in mijn benen, of zijn het mijn buik of hersenen?
Twee dagen lang heb ik ritmes gestapt, geklapt en gezongen. Dat zou ik makkelijk moeten kunnen. Dacht ik.

Complexe ritmes
Dat viel tegen. Het was een aanslag op mijn ego. Bij TaKeTiNa is het namelijk niet zo dat je vrij swingend op de beat van de Surdo trommel tot expressie komt. Nee, je beweegt in georganiseerde structuren, met de hele groep. Van links naar rechts, weer terug, stap op de 1 of de 3 en de 5 of 6 of... wat dan ook. Je zegt lettergrepen om verbinding met het moment van de stap te houden. Mij hielpen die woordjes om mijn benen als het ware te leren wat ze moesten doen. Na de eerste moeizame stapjes en botsingen (schaamrood op de kaken) kwam ik er in, het was plezierig om zo ritmisch en symmetrisch met een groep te bewegen, gaf een krachtig gevoel van verbondenheid. Totdat de handen er bij moesten komen. Niet gewoon ons Hollandse Tjak (stap) Boem (klap) enzovoort, nee, er werd, alweer door lettergrepen te gebruiken, een behoorlijk complex ritme met de handen opgebouwd wat zich door de stappen weefde. Níet tellen, níet gaan denken aan maatsoorten is daarbij het motto. Zodra je daaraan denkt val je onmiddellijk stil, doen de benen niet meer waartoe je ze aangezet had, vallen de armen slap langs het lichaam.

Het vervolg laat zich raden. Na de benen en de handen volgde het zingen. Voor- en nazang, begeleid door de berimbao. Geraffineerde gezongen zinnetjes, eerst ondersteunend aan het handen en voetenwerk, vervolgens steeds afwijkender, rare stokkende woorden met pauzes op de voor het gevoel verkeerde plaatsen. Drie verschillende ritmes door elkaar werden het. Het was aanleiding voor lachbuien, afhaken, verbeten doorzwoegen, boos worden, en steeds opnieuw beginnen.
Muziektherapie, maar dan helemaal uitgewerkt in ritmes.

Van chaos naar structuur
In dag 2 had ik eigenlijk niet zoveel zin meer. Vermoeide benen, verslapen, zondagochtend...Ik wist  inmiddels ook wel zo'n beetje wat we zouden gaan doen. Toch maakte die dag alle verschil. Het leek alsof nu niet alleen mijn hoofd maar ook mijn lichaam begon te begrijpen wat de bedoeling was. Elke keer weer viel ik even uit, maar het was sneller terug, de ritmes begonnen zich in het lichaam beter tot elkaar te verhouden, zo leek het. Van chaos naar structuur, en andersom, een wisselwerking. Ik kreeg meer inzicht in die gebieden die 'achterbleven'. Het belangrijkste: Het maakte sterker: TaKeTiNa doet op een speelse manier een appèl op je zelfbewustzijn, je innerlijke kracht. De onwrikbare Surdospeler en de groep vervullen daarbij een krachtige, dragende rol die steunend zijn aan het hele proces.

Hoewel ik niet precies weet wat ik nu eigenlijk allemaal beleefd heb, heeft het blijkbaar wel creatieve inspiratie aangeboord: ik luister al een dag naar andere muzieksoorten, en heb veel nieuwe ideeën voor muzikale programma's.

Wordt vervolgd
Dit is een persoonlijke ervaring. Achtergrond en  het wie/wat/waar, laat ik jullie komend weekend weten. Ik vind TaKeTiNa boeiend genoeg om er nog een blogbericht aan te wijden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie