vrijdag 4 februari 2011

Kwebbelen over muziektherapie

De ledigheid ten top
Mijn eerste wankele stapjes in het Twitterstrijdperk gezet. U moet weten, ik ben er in principe tégen. Niet omdat ik er iets van weet, maar omdat het eenvoudiger is om dat principe te hebben, dan hoef je er niets mee. Twitteren is kwebbelen, kletsen. Volgens mijn nicht is het erger en is Twitteren 'de ledigheid ten top'. En zij is een jonge vrouw van deze tijd, zij kan het weten.

Mental Coach
Het is de schuld van Wim de Bie dat ik nu toch 'op Twitter zit'. Wim is niet langer de Mental Coach van Nederland. Het werd hem te zwaar, en dat kan ik mij voorstellen. Ik heb al moeite om wekelijks fris en fruitig een stuk of 25 mensen te coachen. Muzikaal dan wel, maar toch. Een ramp, want ik had hem pas ontdekt. Wim de Bie is overgestapt naar Twitter. Wanneer je mental coach vertrekt naar Twitter, dan gebeurt er iets met je. In mijn geval: ik werd nieuwsgierig. Wat doet hij daar dan, wat is dat Twitter dan eigenlijk. En zo geschiedde, ik ging kijken. Ging Wim de Bie 'volgen'. Ging kijken wat anderen er mee doen. Ging zelf een Tweet plaatsen. Ik ben bang dat het hek van de dam is en ik toch mijn principes ga verloochenen.

Geblaat
Datzelfde gebeurde namelijk toen ik kennismaakte met het begrip weblog. Ik had er wel van gehoord, maar er nooit één gelezen, laat staan dat ik er over dacht er zelf een te gaan maken. Ik was er in principe tégen. Al dat geblaat, wat moet je er mee. En zie, ik blog en blaat naar hartenlust. Het is leuk om te doen en blijkt een uitstekend plekje om de muziektherapie onder de aandacht te brengen. Ik ben nu dus vóór bloggen. Een verschuiving, in principe.

In dat Twitteren zie ik misschien toch wel iets. Je kunt heel kort iets aankondigen, iets aardigs delen. Iets waar je geen heel artikel aan wilt wijden. En dat kan ook nog eens vanaf mijn geavanceerde smartphone, die ik nooit gemist heb maar waar ik nu al niet meer buiten kan. Nu ken ik persoonlijk niemand die Twittert. De sociale kringen waarin ik verkeer zijn hartelijk en warm, maar verstoken van enige interesse in deze zaken. Wij wisselen eerder een kropje sla of mooi stukje bladmuziek met elkaar uit, dan twitterberichten. Hoe je dan ooit 'Followers' krijgt is me een raadsel.

Enfin. In de rechterkolom van deze blog staat nu dan een Twittergadget. Helemaal van deze tijd. Voor zolang het duurt. Want in principe ben ik dus eigenlijk tégen...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie