donderdag 17 februari 2011

Praktijkverhaal. Dromen over Janny.

Vannacht droomde ik over Janny, een cliënt van jaren geleden, een kleine, fysiek verkrampte en kromgetrokken jongedame van 18 jaar met een ernstige verstandelijke en lichamelijke handicap en gedragsproblemen. Haar leven werd nog eens extra bemoeilijkt door ontelbare epileptische aanvallen. Na elke aanval viel zij weer een stukje terug in haar ontwikkeling. Het was buitengewoon moeilijk contact met haar te maken, zij verkeerde volledig in haar eigen wereld en sprak niet. Heel lang heb ik met haar gewerkt, járen, steeds maar zoekend naar mogelijkheden om contact te maken, om samen te spelen, naar manieren om haar te kunnen laten genieten, om haar iets aan te kunnen bieden waardoor ze even uit haar afgesloten wereld kon of durfde te stappen.

Emoties
De sessies waren verre van saai, Janny bewoog mee op elke emotie die voorbij kwam. Ik kon er in aanvang geen chocola van maken: ontspande zij de ene keer volledig door een gestreken toon op de chrotta of getokkel op gitaar, in een zelfde situatie kon zij gaan gillen en een beker naar mijn hoofd gooien. Het was moeilijk. Ik herinner mij dat ik vaak dingen dacht als "wie ben jij toch? wie is die persoon die het met dit tegenwerkende lichaam moet doen? hoe kan ik je vinden?"

Ritueel
Gaandeweg leerde ik de kleine bewegingen, de subtiele verandering in mimiek, oogopslag, een manier van op het hoofd krabben interpreteren. Minuscule stapjes zette ze, ik ook, en met elk stapje was ik buitengewoon gelukkig. Op zeker moment kon zij met een klopper in haar gekromde hand een soort ritme slaan op een kniehout, ik reageerde en improviseerde daar zo goed mogelijk op, het was háár lied, háár moment. Zij slaakte dan een vreugdekreetje en trok een grimas. Dit veranderde niet meer: wat we ook deden, dit werd een ritueel waarin wij elkaar altijd konden vinden, wat ons verbond. Vreugdevolle ogenblikken tussen al het geploeter.

Prachtige vrouw
Over deze jonge vrouw droomde ik dus. Ze was prachtig. Een rolstoel had ze niet meer, ze liep zonder hulpmiddelen op me toe. Gracieus, en met een krachtige uitstraling. Bleef toen fier rechtop staan en glimlachte naar me, met vaste blik en heldere ogen. En opeens wist/dacht/droomde ik, dít is wie je werkelijk bent, nú kan ik je zien, een mens vol kracht en gratie. Bij het wakker worden voelde ik me raar : wat was er gebeurd, en waarom droom ik zo intens over iemand die ik zeven jaar geleden voor het laatst gezien heb?

Moeiteloos
Die vraag intrigeert maar is uiteindelijk niet zo belangrijk, het gaat om het nu, doe ik iets met de informatie uit mijn onderbewuste? De droom kleurde vandaag mijn hele dag: Het leek alsof ik plotseling door mijn cliënten heen kon kijken, hun eigenheid beter kon zien, voorbij façades, voorbij beschadigingen, en vooral voorbij mijn eigen vaste denkpatronen en vooroordelen. Mijn reacties en handelingen waren beter afgestemd op de ander, alles lukte. Nieuwe oefeningen, andere instrumenten, niets kostte moeite, de cliënten reageerden zonder uitzondering positief op alles wat ik aanbood vandaag.

Ontzettend handig, dat dromen. Ik ben slapend wijzer geworden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie