dinsdag 1 maart 2011

Lukas

In Amersfoort had ik vaker kinderen in behandeling dan nu. Uiteraard had ik doelstellingen, maakte ik verslagen voor arts, voor ouders, of voor de school, zoals dat hoort. Af en toe echter inspireerde een kind mij tot persoonlijke bespiegelingen, tot een verhaaltje, en dat schreef ik dan op, voor mezelf. Vandaag kwam ik bij het opruimen van mijn PC zo'n verhaaltje tegen:

Lukas is acht jaar. Hij woont een straat verderop. Lukas komt volgens hem om te trommelen. Dat hij verwezen is door een arts vanwege aandachts- en gedragsstoornissen weet hij wel, maar het zegt hem niets. Hoe zou dat ook kunnen, voor hem is het normaal zoals hij is.

Bij binnenkomst gaat hij meteen op de grond zitten om zijn besneeuwde laarzen uit te doen. “Ik heb er zó’n zin in joh! Gisteren ook al!” Zijn bruine oogjes stralen me tegemoet. Volkomen onbevangen opgetogen.

Het maakt vage herinneringen in mij wakker. Van geen wekker nodig hebben omdat je vanzelf al uit je bed sprong, gewoon zomaar zín had in alle avonturen die vast en zeker op stapel stonden. Ik bedenk me dat er ergens een moment geweest moet zijn dat die totaal vanzelfsprekende, energieke levensvreugde achtergelaten werd. Het werd gematigder, meer gekanaliseerd, bedachtzamer.
“Ik heb ook geoefend met lopen, kijk zo”. Lukas beent met grote passen door de kamer. Ik vermoed dat het de driekwartsmaat moet zijn. “Maar deze.. 1,2,3,4.. die maakt me in de war”.

Hij maakt het me gemakkelijk, op deze manier krijgen de oefeningen vanzelf hun vorm. We stappen door de kamer, met een extra stamp op de één. Lukas concentreert zich, tong uit de mond. Klappen er bij. Rechts-klap-links-klap. Hij struikelt, probeert toch weer opnieuw. We doen samen een klapspelletje waar Lukas zich slap om lacht. Zijn gezicht wordt rood van vrolijkheid.

We doen nog meer, trommelen op de djembé. Hij slaat enthousiast en fel, veel krachtiger dan zijn handjes aankunnen, daar komt hij zelf achter. "Au"! Een leerproces. Daar begint het natuurlijk, dat matigen. Jezelf corrigeren, gecorrigeerd worden.“Van fouten leer je” zegt hij wijs. Dat heeft hij vaker gehoord. Maar wat leer je dan eigenlijk? En wat verlies je met het leren?

Bij het afscheid staat hij nog wat aarzelend voor de deur, alsof hij nog iets wil zeggen. Hij doet het niet. Ik zwaai hem uit en zie hem even later rechts-klap-links-klap naar huis dansen door de sneeuw. "Daaaaaag Juf! Hoeveel nachtjes slapen nog tot volgende keer??!" Ik weet niet, ik ben gewoon blij geworden van dit kind.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie