maandag 14 maart 2011

Onoverzichtelijk bestaan

Vroeger, vóórdat ik in de muziektherapie terechtkwam, was mijn leven overzichtelijk. Ik stond altijd dezelfde tijd op, douchte, ontbeet, ging op de fiets naar een kantoorgebouw waar allerlei mensen zoals ik bijeen kwamen. We deden daar allerlei heel nuttige en zinvolle dingen. Dat hoop ik tenminste, want ik heb er meer dan twintig jaar veel energie aan besteed. Toch, erg overtuigd was ik blijkbaar niet van nut en zin van mijn taken, getuige een flard van een liedje dat ik schreef voor mijn toenmalige band: "....important papers on my desk, I'm moving them from right to left, from left to right, from right to left....."  Je ziet bij die tekst toch geen bruisende, gepassioneerde vrouw voor je, die volkomen achter de dingen staat die ze onderneemt.

Nu, vele jaren later, zou ik een heel ander lied kunnen schrijven over mijn werk. Gepassioneerd ben ik bezig, ik twijfel niet aan nut & zin. Alleen, dat lied komt er niet. Ik vind er de tijd niet meer voor. Werk en privé gaan naadloos in elkaar over. Volkomen onoverzichtelijk is het geworden. Een eigenaardig en onritmisch geheel van onderweg zijn, van veel verschillende onderwerpen, mensen.

Voorbeeld.
Afgelopen week werkte ik twee dagen in Hilversum en dat op drie verschillende locaties. Inhoudelijk waren er grote verschillen: individuele muziektherapie geven, groepen draaien, een werkoverleg met de collega muziektherapeuten, een kennisteam, een overleg met een beeldend therapeut. Ik overnachtte niet thuis, maar in Lage Vuursche, in het Nivon huis waar ik s' ochtends om zeven uur mijn kamertje al stond te dweilen.
's Avonds terug in Noordgouwe heb ik uren achter de PC doorgebracht, op mijn 'thuiswerkplek' om iets uit te werken en voor te bereiden. In mijn pyjama, met een glaasje wijn erbij, dat dan weer wel. Tussendoor nog even een paar mailcontacten over mogelijk MT klusje in Zeeland; acquisitie plegen gaat altijd door. Volgende dag naar Leiden om les te geven aan de combigroep 1e jaars studenten. Vervolgens tot 's avonds laat bezig geweest met liedjes zoeken en uitproberen op de piano want de dag erna had ik afgesproken in Middelburg, om een muziekworkshop aan een groep ambtenaren te geven. Bij thuiskomst moesten alle instrumenten weer uit de auto en opgeruimd, sjouwen hoort er altijd bij.

Niet alle, maar veel collega's herkennen dit min of meer. Muziektherapeut zijn is in veel gevallen geen baan van 9 tot 5. Een 36-urige werkweek bij één instelling komt niet vaak voor! Flexibel zijn, dat is het toverwoord. Gelukkig is het werk inhoudelijk zó de moeite waard dat ik er vaak ook energie van krijg. Neemt niet weg dat ik het soms echt moeilijk vind om het evenwicht te vinden tussen een gezond levensritme en het werk, hoe boeiend ook. Want natuurlijk gaat 'de rest' intussen gewoon door. Iemand bellen. Kaartje schrijven. Bloggen. Eten koken. Boodschappen doen. Poes vlooiendruppels geven. Naar de tandarts. Hardlooptraining doen. Paar naaldjes aan mijn sjaal breien. 

Ik hou erg van mijn werk. Maar soms, héél soms, in een onbewaakt, vermoeid ogenblik, betrap ik mezelf op een verlangen naar 'normaal' werk. Werk zoals vroeger, in een kantoorgebouw met allemaal andere mensen die daar dan allerlei nuttige en zinvolle dingen doen. Gewoon, om eindelijk weer eens een lied te kunnen schrijven.

1 opmerking:

  1. hallo conny,

    wat heb je nodig om je lied te kunnen schrijven.
    Jij bent de enige die dat weet...
    Lees je blog aandachtig door en je weet het...

    veel succes
    je maatje in klankschalen
    elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie