woensdag 20 april 2011

Mevrouw Z. (2)

Het is inmiddels bijna zes jaar geleden dat ik mevrouw Z. voor het eerst ontmoette. Mevrouw kon toen al niet meer goed voor zichzelf zorgen, maar had lange perioden van helderheid. Vaak hadden we diepe gesprekken, over het leven, over kunst. Verschrikkelijk gelachen hebben we over de rake teksten die ze zelf verzon bij liedjes. Mevrouw had voor de klas gestaan, maar had zelf nooit kinderen gekregen. Alle mensen die haar dierbaar waren, waren inmiddels overleden. Alleen op de wereld.

Dat klinkt afschuwelijk. Toch kreeg ik nooit het gevoel dat ze zielig was. Dat straalde ze totaal niet uit. Integendeel, ik zag een krachtige vrouw, met een verfijnde humor, en een bijzonder vermogen te kunnen genieten van de kleine dingen in haar verwarrende wereld. Vrijwel iedere verzorger of vrijwilliger kwam met plezier bij haar. Mevrouw koos er altijd voor om het licht te willen zien, de goede kant van de zaak. "Die man is een verpleger, ik vind het onprettig om door een man geholpen te worden, maar ach, dan denk ik maar, hij is niet alleen een man, maar ook een méns, en mensen zorgen voor elkaar"

Langzaam is mevrouw Z. achteruit gegaan. De Alzheimer werd grimmiger. Mevrouw is moeilijk in de omgang geworden, minder toegankelijk. De krachtige, mooie vrouw die schuil gaat achter de ziekte is steeds lastiger te vinden. Zij is stil geworden, zit ineengedoken in haar rolstoel, de ogen gesloten, verzonken in haar eigen schemerwereld, loopt niet meer, geeft geen spitsvondige commentaren meer, slaat en schreeuwt wanneer ze schrikt. Professioneel of niet, het doet pijn mevrouw zo te zien wegglijden.

En toch..
mevrouw zingt!
Samen met mij, maar ook helemaal uit zichzelf: Luid galmend, de ogen af en toe open, een heel, heel grote glimlach om de lippen.
Vol bewondering kijk en luister ik naar deze vrouw. Haar buitengewone vermogen te kunnen genieten heeft haar nog steeds niet verlaten.


Eerder schreef ik ook over mevrouw Z. lezen

2 opmerkingen:

  1. Knap van je om mevrouw Z zo te beschrijven. En een geluk dat je haar al langer kent: dan zie je meer.
    Maar wat een moeilijk te verdragen ziekte is het toch...
    Barbara W

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, helemaal waar Barbara: moeilijk te verdragen. Van o.a. mevrouw Z. leer ik wel dat er altijd de mogelijkheid blijft ergens van te kunnen genieten. Muziek speelt daarin een belangrijke rol!

    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie