zondag 1 mei 2011

Ontboezemingen

Zo, weer eens even aan de gang met het bijschaven van wat technische en inhoudelijke onvolkomenheden binnen deze blog. Kleine Dingetjes die de lezer niet eens opmerkt, maar die de 'beheerder' flink kunnen irriteren. Waarom ik die Kleine Dingetjes zo lang laat liggen totdat ze een Groot Ding worden is me een raadsel. Helaas komt het bij mij in allerlei vormen voor. Een echt karakterfoutje. Waarschijnlijk ligt de basis hiervoor in basale luiheid. Moeilijk om toe te geven natuurlijk, zeker op een weblog die door steeds meer mensen gelezen wordt. Maar ach, nu toch mijn hele hebben en houden bloot ligt via LinkedIn, Twitter, Facebook, Blog, en zelfs het onkruid in onze tuin gezien kan worden door satellieten en via Google Maps, is mijn schroom voor deze ontboezeming geheel verdwenen.

Iedereen lui
Het aardige is dat toen ik laatst tijdens een lunch met collega's bekende dat ik aanleg voor luiheid had, 90% van de aanwezigen mij enthousiast bijviel! De een bleek nog luier dan de ander! Paradoxaal, want we werken allemaal keihard, óók wanneer dat niet per sé van ons gevraagd wordt. Vrijwilligerswerk bij de voedselbank, fanatiek sporten, boodschappen doen voor een buur, met de tong uit de mond hollen we na het werk nog een tijdje door. Waarin zit die luiheid dan? Het uit zich op verschillende manieren. X is te lui om de afwasmachine in te ruimen. Y koopt alleen nog kunststof kleding die niet gestreken hoeft, Z doet geen huiswerk voor die interessante cursus: Te lui voor. Wat we gemeenschappelijk bleken te hebben is de 'beginluiheid'. We hebben geen zin aan iets te beginnen. Willen liever in ons bed blijven liggen, ons boek blijven lezen, naar de vogels kijken. Het lijkt er ook op dat het gaat om het gevoel van móeten. Dan hebben we al helemáál nergens meer zin in.

Het moet
Terug naar mijn eigen Kleine Dingetjes. Móet ik dat? Welnee! Wie heeft bijvoorbeeld ooit gezegd dat ik 'moest' gaan bloggen? Niemand. Er is ook niemand die zegt dat ik er mee door moet gaan, of dat er nu toch weer eens een bericht geschreven moet worden. Ook niemand die zegt dat ik die Kleine Dingetjes nu eens aan moet pakken. Het is zelfs nog gekker: wanneer iemand anders zou zeggen dat het zou móeten, zou ik het niet doen! Ben je nou helemaal? zou ik zeggen, doe het lekker zélf!
Toch moet het. Van mezelf. Of beter, van de combinatie van al die ingesleten patronen, discipline, ideeën, invloeden die ik 'mezelf' noem. Het moet niet van mijn diepste luie wezen natuurlijk, die gaat liever een stukje door de tuin slenteren. Mijn diepste luie wezen rekt zich pas uit wanneer ik iets graag wil. Dat moet dan wel een werkelijk warm willen zijn, vanuit het hart.

Gelukkig zijn er veel dingen waarvoor ik werkelijk warm loop. Geen moeite is dan teveel, van luiheid niets te bespeuren. Een workshop geven, een muziektherapiesessie, een klankschaalbehandeling, ontwikkelen van nieuwe werkvormen: blij en gedreven ben ik in de weer, úren en dagen achter elkaar bezig zonder morren. Ik wíl het, kan het, en door het te doen ervaar ik vreugde en zin. Bovendien zorgt het voor nieuwe energie, waardoor vermoeidheid (vaak aangezien voor luiheid) minder kans krijgt.

Willen, Moeten, Kiezen
Toch is het wel ingewikkeld. Veel van mijn cliënten aan huis kiezen zelf voor muziektherapie. Of ze echt willen? Meestal niet. Veel liever zouden ze niet hoeven komen, ze kiezen er echter voor om het wel te doen, omdat het hen op de een of andere manier helpt bij het overwinnen van iets waarvan zij last hebben. Door bewust voor iets te kiezen, je doel helder te hebben, raken zij meer gemotiveerd. Het gebeurt dan ook regelmatig dat mensen zelf vaker willen komen, om meer oefeningen vragen. Het moeten verandert dan in willen omdat er een keuze is gemaakt. En wanneer je iets graag wilt, is het geen moeten meer.

Dat is mooi, maar het gaat natuurlijk niet op voor mensen die niet kunnen kiezen, door ziekte, beperking, angsten, verslaving, van alles is mogelijk. Met medeleven en bewondering denk ik nu aan mijn cliënten van de verpleegafdeling. Zij moeten naar fysio, of naar muziektherapie. Zit je net lekker te kijken naar de mezen, en naar hoe het licht gefilterd wordt door de bladeren, word je uit je stoel gehesen om een moeizaam stuk te lopen, op weg naar iets waarvan je de betekenis niet kent. Dat móet je van anderen, omdat zij vermoeden dat het goed voor je is. Terwijl je misschien liever was blijven kijken naar die lichtspelingen, net zolang totdat je er een engel uit zou zien opdoemen....

Toch is het vrijwel altijd zo, dat de mensen blijer en tegelijkertijd actiever worden wanneer ze eenmaal met de muziek bezig zijn. Dan willen zij graag slagwerk spelen, zingen, klappen. Zij beleven er plezier aan, hun ogen gaan twinkelen. De betrokkenheid, de wil van een ander mens was blijkbaar even nodig om tot dit willen en vervolgens tot de positieve beleving te komen.

Excuus
Hoe langer je erover nadenkt, hoe interessanter en ingewikkelder het wordt. Een mooi excuus om niet aan de Kleine Dingetjes te hoeven beginnen! Daarom nu genoeg gefilosofeerd, het is boeiende materie, maar zo komen al die Kleine Dingetjes nooit af. Nog steeds zit ik daar tegenaan te hikken. Misschien helpt het als ik er doelbewust voor kies, dat het omslaat naar een warm en gemeend 'Ja!, Ik wil! Fijn even HTML codes doorwerken!' .....
......
Nee. Werkt niet in dit geval, waarschijnlijk toch gewoon dat ingesleten karakterfoutje, die aangeboren, basale luiheid.
Het blijft nog even een domweg moeten. Bah. Geen zin in. Ga er morgen wel mee verder.


Over willen/moeten/kunnen/kiezen/focussen zijn vele boeken verschenen, wanneer je geïnteresseerd bent, kijk eens op www.managementboek.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie