woensdag 18 mei 2011

Telomeren

De Telomeren Test, hét onderwerp van gesprek tijdens de koffie.

Mocht u omwille van uw geestelijke gezondheid geen krant, nieuwssite of tv bekijken: telomeren zijn stukjes DNA. Deze stukjes zitten aan de uiteinden van een chromosoom. Aan de lengte van de telomeren kunnen wetenschappers zien hoe lang we zo ongeveer nog te leven hebben.
Heel korte telomeer: indicatie voor ziekte, dood en verderf.
Zijn die van u heel lang: u gaat nog een tijd mee.

Commerciële bedrijven zien er wel wat in om een test op de markt te brengen zodat we zelf even kunnen checken of we nog 1 of 34 jaar te leven hebben. Mijn gedachten schieten meteen alle kanten op: wil ik dat wel weten? Waarom zou ik dat willen? En stel dat ik het weet, wat heeft die kennis dan voor invloed op mijn bestaan? Mogelijk wordt de uitkomst van de test vanzelf waar, omdat we ons ernaar gaan gedragen. Nog maar 2 jaar? Dan maken die frieten, drank en drugs toch ook niks meer uit.We nemen er zoveel van dat we er binnen de termijn aan overlijden.

Het kan ook nog niet waar blijken. Heb je je er helemaal op ingesteld, denk je alles mooi af te ronden, zeg je alles wat je nog op je hart had tegen de mensen om je heen, moet je nog 15 jaar doormodderen terwijl je er eigenlijk helemaal klaar mee bent.

En denk eens aan de verzekeraars! Verontrustende fantasieën maken zich van mij meester: Verplichte testen en daaraan gerelateerde tarieven. Uit verzekeringen gegooid worden. Algehele weigeringen: Nee mevrouwtje, helaas, voor u geen verzekering want tja, te kort telomeertje hè?
Wie weet gaat de overheid er zelfs op sturen: iedereen met lange telomeren moet doorwerken tot 80 jaar.

Zelf wil ik zo'n test niet doen, ik wil het niet weten. Evenals ik nu nog niet wil weten of ik aanleg voor kanker, Alzheimer, Parkinson, reuma, MS enzovoort heb. Misschien wel wanneer er een afdoende remedie voor al deze ziektes zou zijn bij ontdekking in een vroeg stadium. Zolang die er niet is blijf ik liever in onwetendheid opdat mijn dagen niet al lang voordat zo'n ziekte zich openbaart donker gekleurd zijn.

Zouden die telomeren eigenlijk te beïnvloeden zijn? Dat er een soort plasticiteit bestaat die vorming mogelijk maakt? Een vluchtige rondgang over het internet leert dat allerlei gezondheidssites adviezen geven om de telomeren lang te houden die in het algemeen voor een goede gezondheid gegeven worden: bewegen, stress verminderen, gezonde voeding, voedingssupplementen.

Ik vind het hele leven zó wonderlijk dat wat mij betreft niets onmogelijk is. Mijn gedachten gaan met me op de loop: mogelijk zijn ze ontvankelijk voor specifeke stoffen, voor licht, voor geluid, voor trilling? Om me maar eens tot mijn eigen vakgebied te beperken: beïnvloeding door er bepaalde frequenties op los te laten. Blootstellen aan verschillende tonen. Of aan de klankschalen die zo verfijnd kunnen vibreren en die zo diep op ons kunnen inwerken. Of aan bepaalde ritmische structuren, of....

Voorlopig denk ik dat gitaar, klankschaal of monochordligbed vooral ingezet zullen moeten worden om de angst die gepaard gaat aan de kennis over het tijdstip van het naderend onheil te behandelen. Het goede nieuws: die zijn daar uitermate geschikt voor!

Het onderzoek zal ongetwijfeld nog vele tientallen jaren voortgaan. De uitkomsten ervan zal ik waarschijnlijk niet meer meemaken. Tenzij mijn telomeren ontzettend lang zijn.

2 opmerkingen:

  1. dames en heren
    blijf musiceren
    en vergeet die telomeren

    BeantwoordenVerwijderen
  2. :D Daarmee verleng je sowieso het levensgeluk

    BeantwoordenVerwijderen

Plaats hier uw reactie