maandag 11 juli 2011

Zingen

Zingen is heerlijk. Toch doe ik het veel te weinig. Dat wil zeggen, ik zing wel vaak en veel, maar dat is doelgericht zingen, voor een cliënt of groep, om een reactie uit te lokken, een sfeer op te roepen, een interactie plaats te laten vinden. Begrijp me niet verkeerd, dat is plezierig en prachtig om te doen!

Ik heb het hier over het zingen omwille van de pure vreugde die dat veroorzaakt, zomaar voor mezelf, en vanuit mezelf. Dat soort zingen is wat op de achtergrond geraakt de laatste tijd. Vermoedelijk komt dat juist omdát ik zoveel zing in mijn werk; aan het einde van de dag is mijn stem gewoon moe. Ik doe er liever het zwijgen toe. En dan te bedenken dat zingen jarenlang een grote bron van vreugde voor mij was, bijna een soort levenselixer. Goed beschouwd is het zelfs zo dat het gaan zingen een nieuwe impuls aan mijn bestaan heeft gegeven.

Dat benoemde ik zelfs ooit in mijn scriptie ter afronding van de studie muziektherapie die als thema had 'zingen bij de gong'. Door de studiedag een tijdje terug bij de NVvMT waar ik met een collega over zingen sprak, moest ik denken aan deze scriptie. Bij thuiskomst ben ik er meteen naar gaan zoeken. In de inleiding schreef ik destijds het volgende:
" ...
Wanneer het was weet ik niet meer, maar er is ooit een ochtend geweest waarop ik wakker werd en opeens zeker wist dat ik moest gaan zingen. Waarom was onduidelijk, maar ik had een vaag gevoel dat het te maken had met mijn hartklachten, dat zingen daar een gunstig, gezond makend effect op zou hebben. Niet dat ik ooit gezongen had, behalve dan als kind, op de basisschool. Een tijdje liep ik erover te broeden, want diep geworteld in de Nederlandse cultuur als ik ben, kon ik natuurlijk niet zomaar een lied aanheffen.
Het leek er om te gaan dat ik iets anders in mijzelf, mijn eigen geluid, moest leren kennen en laten klinken. Zo begon een zoektocht. Ik begon met zanglessen, en nu, vele jaren later en vele ervaringen rijker, is zingen een niet meer weg te denken onderdeel in mijn leven. Zodra ik zing ‘ben’ ik er weer. Ik ervaar een diepere verbinding met mijzelf en de wereld om mij heen. Door het zingen werd er een stroom op gang gebracht die mij creatiever en zachter maakte. Het veranderde mijn leven, je zou kunnen zeggen dat ik steeds meer mijzelf werd, en mijn hartklachten verminderden inderdaad. Het mag duidelijk zijn dat hieruit mijn voorliefde voor en verbondenheid met het onderwerp “Zingen” is ontsproten. "
Vooral het zinnetje "zodra ik zing 'ben' ik er weer" houdt me bezig. Want het is nog steeds waar, wanneer ik werkelijk vrij en onbelemmerd zing, ben ik volledig in het hier en nu, aanwezig in mezelf en verbonden met de wereld.

Wonderlijk om dit zo diep te weten, en er toch soms zo ver van af te dwalen.
Zingen! Natuurlijk! Wat anders?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie