maandag 12 september 2011

Eng

Een groep niet-muzikanten muzikaal aan het werk zetten. Mensen die voor een seminar bij elkaar zijn laten zingen en klappen. Een cursusdag illustreren met non-verbale, in mijn geval dus muzikale, communicatie. Dit soort dingen komt de laatste tijd almaar vaker op mijn pad. In al deze gevallen gaat het er om dat ik voor een groep sta, die daar niet zelf om gevraagd heeft. Soms ben ik zelfs 'geheim' tot op het moment dat het gaat gebeuren.

Uit je comfort zone
Vaak reageren mensen geschrokken. "O nee! we gaan toch niet zingen hè!?" Lichte paniek breekt uit. Anderen schieten in rationele negativiteit. "We komen hier voor een cursus dacht ik, niet om een beetje te gaan zitten trommelen". Weer anderen krijgen de slappe lach. Dit soort reacties krijg je wanneer mensen uit hun 'comfort zone' raken, het moeten gaan zingen of spelen maakt onzeker. Het is gewoon éng. 

Daarbij komt nog dat het nut niet direct gezien wordt, de relatie met datgene waarvoor ze gekomen zijn is onduidelijk. Want pas in het doen, in de beleving van de muzikale opdrachten, komen de herkenning, het inzicht, het plezier.
Maar ja, dan is het wel zaak de mensen zover te krijgen dat ze over hun eigen drempels willen en durven stappen. Wat jammer is: Eén aanpak die altijd en overal werkt is er niet. Het zou ook eens gemakkelijk zijn!

Wat wel altijd helpt is helder communiceren en begrijpelijke opdrachten geven. Er is ook veel over te leren gelukkig, er zijn cursussen, boeken, luisterboeken, DVD's die zich allemaal bezig houden met trainingstechnieken, didactiek, presentatietechnieken, te veel om op te noemen. Daaruit heb ik mijn eigen pakketje samengesteld van dingen die voor mij werken.

Doen, doen, doen
Voor zulke groepen staan vraagt naast inhoudelijke vakkennis een bepaald soort houding. Die bevindt zich ergens tussen verleiden en sturen, negeren en stimuleren, confronteren en meebewegen, structureren en improviseren. Er is flexibiliteit nodig om tussen dit alles te manoeuvreren. Dat is niet gemakkelijk, want tegelijkertijd moet je overzicht houden, de opdrachten organiseren, je doelen in de gaten houden, de tijd.

Het vraagt ook een bepaald soort onverschrokkenheid. Daar hoef je niet mee geboren te worden, kijk maar naar mij. Een verlegener kind was nauwelijks te vinden! Je kunt het jezelf leren, en daar is maar één manier voor: doen, heel vaak doen. Door veel met groepen te werken, krijg je steeds meer inzicht in wat voor jou werkt of juist niet, wat je sterke punten zijn, waar je op moet letten. Dat geeft vertrouwen, een solide basis in jezelf. Wanneer je daar een gezonde dosis van hebt opgebouwd, schiet je minder snel in de stress en ga je stukken meer ontspannen om met onwillige of zenuwachtige groepen. Een win-win situatie: jij meer ontspannen, de groep ontspant met je mee.

Oordelen
Waar ik zelf heel lang mee heb geworsteld, mijn persoonlijke drempel: iedereen vindt altijd iets van je, iedereen heeft een mening en een oordeel over jou als persoon, als workshopleider. Ik vermoedde dat dat nog erger zou zijn wanneer mensen zomaar bij jou in een workshop belandden, onwillig waren. Dat vond ik éng! Het bleek niet waar. Natuurlijk niet. Want iederéén heeft oordelen en meningen, daarvoor hoef je niet onvrijwillig aan een workshop deel te nemen. Het is leuk als het oordeel positief is, maar dat is niet altijd zo. Je kunt het nu eenmaal niet voor iedereen goed doen, niet iedereen houdt van je, niet iedereen begrijpt je. Bovendien maak je fouten, ook dat kun je terugkrijgen van de deelnemers.Tegenwoordig is het nog erger; je krijgt zelfs anoniem minpunten op het internet als het even tegenzit.

Zo bezien is het geven van en deelnemen aan workshops voor alle partijen maar een enge toestand.
Het aardige is nu dat een overgrote meerderheid van de deelnemers de workshop meestal met een positief gevoel afsluit. Zij hebben iets geleerd, iets ingezien, gelachen, gehuild of zich uitgeleefd, wat dan ook.

Ik heb het nooit gemeten, maar de 80/20 regel gaat misschien wel op: 80% is positief, 20% niet. De kunst is nu om die aantallen op waarde te schatten. Dus jezelf waarderen vanwege de tevreden 80%, leren van de 20% negatieven, in plaats van 100% van je emoties te laten leiden door die 20% negativiteit.
Want dan wordt de volgende workshop pas écht eng.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie