woensdag 12 december 2012

Voutjes maken

Soms maak ik fouten. Op allerlei manieren. Zoals je in een positieve 'flow' kunt raken op momenten dat alles op een gelukkige manier samenvalt, zo kan ik dat ook hebben de andere kant op. De negatieve flow. Een stroom van vergissingen, foutjes, verkeerde inschattingen. Dat kan verschillende oorzaken hebben, een fysieke reden is bijvoorbeeld slecht slapen, te veel en te ver rijden, dat soort dingen. Je zit dan letterlijk niet goed in je vel, iets wat je hele dag kleurt. Of je zorgen maken, dat is ook heel ondermijnend voor een positieve flow. Zorgen maken is trouwens een volslagen zinloze activiteit, dat weet iedereen. Je lost er namelijk niets mee op. Dus wanneer ik me zorgen maak, maak ik me over het zorgen maken zélf weer zorgen. Gewoon, omdat ik weet dat het energie kost en niets oplevert. Boos zijn is ook zo'n foutenveroorzaker. Je houdt je zó bezig met het onderwerp van je boosheid, dat je de aandacht voor het hier en nu een beetje verliest. Daar gaat het natuurlijk om bij fouten maken, de aandacht is verzwakt.

U ziet, ik ben zelfs nu niet erg samenhangend op dreef en waarschijnlijk is het een foute keuze om deze blog te schrijven. Maar ach, misschien kun je je fouten beter maar in één foutenflow maken. Zoals ik deze week doe. Deed.
Om zomaar eens wat voorbeelden te geven:

Je zoekt het te ver
Ik raakte een enorme sleutelbos kwijt. Op een gesloten afdeling. Nog erger: mijn eigen autosleutels hingen er aan. Fout, dat is echt behoorlijk fout hoor. Ik werd er zenuwachtig van en gooide een kop cappuccino over een kastje. Zes mensen zochten mee, we kropen op onze knieën door kamers, peuterden met een pen onder de piano, iemand werd thuis gebeld. "Weet je", zegt een collega "meestal zoek je het veel te ver weg". Hij tilt mijn tas op en daar ligt de bos.

Ander voorbeeld. Ik stuurde een informatieve mail, een beetje gehaast. Een uur later komt er een heel lange, boze mail terug. Ik had iemand beledigd, en flink ook. De mail teruglezend werd het helder. Heel fout opgesteld, ik kan niet anders zeggen. Zonde van de tijd, van de verstoorde relatie.

Moe
Van je fouten moet je leren, ja, daar valt niets tegenin te brengen. Mijn (foute) reactie is er echter regelmatig één van irritatie en zelfverwijt. Het kost zoveel tijd, fouten maken! Je moet zoeken, excuses maken, dingen ad hoc organiseren, improviseren, extra mails schrijven. Met als gevolg weer nieuwe fouten. Om wanhopig van te worden. En heel erg moe.

Wacht maar lieve dame
Maar troost kan uit onverwachte hoek komen. Vanmiddag haal ik een meneer op voor de muziektherapie. Deze man maakt de hele dag door fouten. Hij lijdt aan Alzheimer. Zinnen maken, bewegen, denken, alles gaat moeizaam, zijn taal is op slechte dagen vol fouten, zijn handelingen kloppen niet met wat hij wil doen.
Wij kennen elkaar nog niet zo heel lang. Tijdens het instrumentaal spel maak ik ... fouten. In een muziekstukje wat ik kan dromen grijp ik mis, ik sla een frase over, grijp weer mis. Manmoedig en zo ontspannen mogelijk speel en zing ik door. Zegt meneer plotseling "Wacht maar lieve dame, het hoeft niet, je moet uitrusten". De vinger precies op de zere plek. Ik krijg spontaan een brok in mijn keel. Meneer merkt het. "Zie je wel"."Wat nu dan?" vraag ik hem. "Weg, uit". Hij wuift met zijn hand naar de deur.
We wandelen naar een zitje in de hal, drinken er een kopje koffie. Om daarna gearmd weer terug naar zijn afdeling te gaan. We schudden elkaar de hand, hij wuift me glimlachend uit. Ik ben deze meneer eeuwig dankbaar voor dit bijzondere moment. De positieve flow is weer op gang gekomen.

Mijn conclusie: Sommige fouten leveren indrukwekkende ervaringen op. Dat lijkt me goed.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Plaats hier uw reactie